Naar Alaska Dag 7 : Skagway

Ethan, onze chauffeur maakt ons ook meteen duidelijk dat hij ondanks zijn jong uiterlijk wel degelijk 24 jaar is en een rijbewijs heeft om met een bus te rijden. Da's meteen een geruststelling als je weet dat we met de bus vertrekken vanop de pier. Omwille van een landslide die hier recentelijk heeft plaatsgevonden mag je niet te voet over de pier wandelen.
Wanneer we aan station aankomen parkeert onze trein vlak voor de wagon waarin we mogen plaatsnemen voor onze treinrit naar Canada.
Het weer zit ons alvast mee, het belooft een prachtige rit te worden. Op de trein krijgen we via het omroepsysteem heel interessante informatie over de spoorlijn en alles wat er naast te zien is.

Onze trein brengt ons steeds hoger en hoger, tot boven de boomgrens, en zo verder over de White Pass. Die naam mag je letterlijk nemen, want alles is hier nog ondergesneeuwd.

We passeren de grens tussen Amerika en Canada. Hier is er echter geen echte grenspost omdat het hier te onherbergzaam is. De grenspost bevindt zich een paar kilometer verder en vormt meteen ook de eindbestemming voor onze trein. Na een paspoortcontrole door de Canadese Customs mogen we van boord en overstappen op onze bus die hier al op ons te wachten staat.

Met onze bus rijden we nu verder in Canada. Na een paar kilometer moeten we op de rem, een zwarte beer was de weg aan het oversteken.

Volgens Ethan zijn de zwarte beren de minst gevaarlijke. Je kan ze wegjagen door veel lawaai te maken en je kan er desnoods mee vechten. De bruine beer is een ander verhaal, dan kan je beter op de grond gaan liggen en doen alsof je dood bent. In een boom klimmen is ook een slecht idee, want beren zijn uitstekende boomklimmers.
We rijden met onze bus tot aan Yukon, en dat mag je letterlijk nemen, want we rijden tot aan een bord waarop Yukon staat. Na aan korte fotostop keren we om en rijden we naar de hangbrug waar we ons middagmaal krijgen.

Het landschap hier is adembenemend mooi. Ongerepte natuur voor zover je maar kan zien. 

Aan de hangbrug is er ook een restaurant waar we onder het motto 'live dangerously" chili con carne voorgeschoteld krijgen. Al een geluk dat onze bus over een toilet beschikt.

We blijven hier tot kwart voor één canadese tijd. Dus hebben we alle tijd om de hangbrug en omgeving te bezoeken. In tegenstelling tot bij ons waar je voor het minste wat je wil bezoeken moet betalen is alles hier gratis.

Stipt om kwart voor één staat iedereen aan de bus en rijden we langzaam terug richting Skagway. Omdat we tijd op overschot hebben houdt Ethan onderweg nog een paar fotostops.

De Canadese grens rijden we voorbij zonder te stoppen. Blijkbaar is het voor de Canadezen niet zo belangrijk wie of wat er het land uitrijdt. De Amerikaanse grensovergang bevindt zich ook kilometers voorbij de geografische grens. Dat is ook weer omdat het niet aangewezen is om zich op de echte grens te vestigen wegens gevaar voor lawines en andere mooie fenomenen. Aan de Amerikaanse grens volstaat ook een vriendelijk knikje van onze chauffeur om de USA terug binnen te mogen rijden.

En dan zijn we terug in Skagway. Terwijl wij terugkeren naar het schip besluiten Wim en Frieda nog een bordeelbezoek te gaan doen. Uiteraard volledig omwille van educatieve redenen. Op de rotswand naast de pier die ons  naar he schip leidt staan talloze namen en logo's van schepen en maatschappijen geschilderd. Blijkbaar is het hier in de Skagway de traditie dat wanneer een schip voor het eerst aanmeert, ze hun "visitekaartje" achterlaten op de rotswand.

We vroegen ons af of er al een logo voor ons schip geschilderd was, want het was trouwens de eerste keer dat de Brilliant Lady in Skagway aanmeert.
En het was net alsof ze het speciaal voor ons deden, want net op het moment dat we terug in onze cabine kwamen begonnen een paar dappere bemanningsleden ons "visitekaartje" achter te laten op een rots.