Naar Alaska : Dag 4, Ketchikan

Het valt op dat vrijwel iedereen die dat aan het water woont een boot en meestal ook nog een vliegtuig voor zijn huis geparkeerd heeft. Ketchikan is niet zo rijkelijk van wegen voorzien. Met boot of vliegtuig geraak je hier sneller op je bestemming.

Terwijl we aan het ontbijten zijn is ons schip al aan aanmeren, zodoende kunnen we meteen aan wal gaan. Want we hebben voor vandaag een uitstapje geboekt. Ketchikan heeft 's werelds grootste verzameling totempalen, en daar gaan we er een paar van opzoeken.
Er wonen hier bijna 8000 inwoners, en ze hebben hier 4 (!) verkeerslichten. Dat wist ons onze tourgids, die ook tegelijkertijd de buschauffeur was te vertellen. De jonge dame in kwestie is van Utah naar Alaska verhuisd omdat ze hier een mooie job kon vinden en ook nog eens gratis huisvesting.
Men moet hier moeite doen om mensen naar hier te krijgen die hier willen werken en wonen.

Met onze vintage bus rijden we eerst door de straten van Ketchikan, dat duurt niet echt lang, want zoveel straten hebben ze hier niet.

Ondertussen leren  we van onze babbelgrage chauffeuse dat het weer in Ketchikan simpel te omschrijven valt, namelijk nat. Het regent hier heel veel; Daarom dat ze hier ook regenwouden hebben. Let wel, geen tropische regenwouden, gewoon regenwouden de nadruk op (veel) regen.
We hebben echter geluk, want we gaan het, op een paar druppels na de hele dag droog houden.
Als eerste rijden we naar het Saxman Totem Park, waar we, zoals de naam het al doet vermoeden totempalen gaan bezichtigen.
Dat begint met een bezoek aan een atelier waar deze palen gemaakt worden, want ja, dat gebeurt ook vandaag nog steeds.

De mannen die deze totems maken genieten heel veel aanzien, en ze worden (goed) betaald door staat.
Elke totempaal vertelt een verhaal, en enkel de mannen die hem maken kennen dat verhaal tot dat deze officieel geplaatst is.
Totempalen zijn ook geen religieuze symbolen, het zijn eigenlijk verhalen verteld door de native Americans.
Van de twee mannen die in het atelier aan het werk zijn, is de oudste al 94 jaar.

Daarna trekken we naar buiten, naar de totempalen. Elke paal die hier staat vertelt een verhaal. Soms is dat grappig, maar soms gaat het ook over echte drama's. Zo staat er hier bijvoorbeeld een paal ter ere van drie broers die samen verdronken zijn.

Na ons zeer leerrijke bezoek aan de totempalen rijden we terug naar het stadscentrum, waarbij we zowaar in een echte file staan. Er zijn wegenwerken bezig met beurtelings afwisselend verkeer. Maar na 5 minuten wachten kunnen we alweer verder rijden.
We worden nu afgezet aan het Southeast Alaska Discovery Center. Daar komen we meer te weten over deze regio. Spijtig genoeg was de gids hier minder enthousiast als onze vorige. Maar het was wel leerrijk.

Hebben we al verteld dat we Freddy mee hebben ? Vorig jaar hadden we Ray, het beertje van Radio Minerva met ons mee op onze cruise naar Noorwegen. Dit jaar was Ray al bezet, net zoals zijn vrouw Doris. Nu hebben we Freddy mee, het resultaat van de liefde tussen Ray en Doris. Hij vergezelt ons de hele reis in Alaska

Na het bezoek aan het Discovery Center hebben we de keuze, met de bus terug naar het schip, of nog wat rondkijken in Ketchikan. Aangezien we meer dan tijd genoeg hebben kiezen we voor het laatste en trekken we naar Creek Street. Dat was vroeger de rosse buurt van Ketchikan. Nu zijn de houten huisjes omgetoverd in winkeltjes. Er is nog één "bordeel" wat je kan bezoeken voor 10 dollar (enkel bezoeken, er worden geen diensten meer aangeboden).

Na ons bezoek aan Creek Street begeven we ons langzaam terug naar ons schip. Onderweg komen we ook nog een mooi standbeeld tegen.

Wanneer we terug aan boord zijn gaan we eerst een hapje eten. Wim en Frieda zijn walvissen gaan spotten. We zijn benieuwd naar hun verhalen.
Ondertussen spotten wij bootjes en vliegtuigen die voor onze neus voorbijkomen.

Ons avondmaal nuttigen we deze keer op zijn Italiaans, in het Extra Virgin restaurant. Hier aan boord zijn er heel veel thema-restaurants, die in de prijs zijn inbegrepen. Je moet ze alleen tijdig reserveren. Maar daarvoor hebben we Frieda die dat allemaal voor ons geregeld heeft.
En om de avond af te sluiten gaan we nog naar de Red Room naar de Lumber Jack show.
Dat was eerlijk gezegd een beetje een tegenvaller; De gemiddelde bonte avond van de jeugdbeweging is spannender. Maar het duurde maar een half uurtje, dus zo erg was het nu ook weer niet. Misschien zijn we al een beetje te oud geworden voor de zaken die Amerikaander great and fantastic vinden :-)