Selecteer een pagina

Na onze wandeling op de Kristberg van gisteren, trekken we ook vandaag weer onze wandelschoenen aan. Deze keer is onze bestemming de Wiegensee.
Daarvoor rijden we met de auto naar Partenen, en gaan vandaar uit met de Tafamunt kabelbaan de hoogte in.

Na enkele minuten staan we boven aan de Alpstöbli Tafamunt vanwaar onze wandeling begint. Volgens de website van Silvretta is de wandeling 2.6 km lang, en van het lichte type.
De praktijk heeft ons geleerd dat ze 3.5 km lang is en eerder van het middelzware type is. Je moet namelijk voortdurend stijgen, zo’n 400 hoogtemeters in totaal. En de wandelwegen zijn zoals wij in het vlaams wel eens zeggen “lichtelijk ge-abumeerd”. Voor onze Nederlandse vrienden, dit wil zeggen : in niet zo goede staat. Dat komt trouwens niet doordat de wandelwegen niet onderhouden worden, maar eerder door de rotsachtige ondergrond.

Het zweet vloeit overvloedig, het is namelijk nog altijd zeer warm, ook hierboven. Gelukkig is er af en toe een fris briesje te bespeuren. In de verte zien we ook al de eerste donkere wolken opduiken. Maar die zijn gelukkig nog heel ver weg. We moeten onze wandeling nog niet stopzetten. Onze inspanningen worden trouwens beloond met prachtige vergezichten en natuur. We hebben nog geen spijt dat we aan deze beklimming begonnen zijn.

Nadat we 400 hoogtemeters in de kuiten zitten hebben, komen we uiteindelijk aan bij de Wiegensee, een klein meertje op 1950 meter. In de verte zie je ook het KopSee stuwmeer, dat met zijn oppervlakte van één vierkante kilometer een beetje groter is dan de Wiegensee. Maar je kent het gezegde, wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd…

In de verte begint de lucht ondertussen toch al wat donkerder te worden. Tijd om terug te keren naar het bergstation van de Tafamunt-bahn. Als het begint te onweren wil je hier echt niet in de bergen rondlopen.
We hebben nu natuurlijk wel het voordeel dat de terugweg voor 99% bergaf gaat. Wat maakt dat we sneller beneden zijn dan dat we naar boven geraakt zijn.

We komen nog net op tijd bij het bergstation aan, om buiten aan de hut nog wat te drinken. Dan steekt de wind op en vallen de eerste donderslagen. Weliswaar aan de andere kant van de vallei, maar het is toch beter om op een veilige plaats te zitten als het onweert. We moeten nog even wachten tot de kabelbaan ons terug naar beneden brengt, maar gelukkig regent het maar heel eventjes.

Als we veilig en wel terug in het dal zijn aangekomen rijden we terug naar Gargellen, met een tussenstop in de M-Preis in St-Gallenkirch. We moeten onze voorraden een beetje aanvullen. Elke dag op restaurant gaan eten, da’s ook nergens voor nodig.
Onze route en hoogtemeters van vandaag vind je hieronder