Selecteer een pagina
Gargellen 2019 – Wandelen op de Kristberg

Gargellen 2019 – Wandelen op de Kristberg

Vandaag is het onze eerste volledige dag in Gargellen, en we besluiten om al meteen buiten Gargellen te gaan wandelen. In 2018 waren we in de winter in Gargellen en toen hebben we een uitstapje gemaakt naar het Silbertal, in de omgeving van Schruns. Omdat het daar zo mooi was hebben we besloten om het hier ook eens in de zomer te komen bekijken.
We rijden met de auto tot in Silbertal, plaatsen hem op de (betalende) parking en gaan dan met de Kristbergbahn naar boven.

Het is zondag vandaag, en dat is er aan te merken. Het is letterlijk en figuurlijk “vollen bak” op de kabellift. De lift brengt je van in het dorp tot op ongeveer 1500 meter. Daar ligt het vertrekpunt van onze wandeling.
We gaan de Kristberg Rundweg doen, een wandeling van ongeveer 6,5 kilometer die normaal gezien een kleine 3 uur duurt. Maar omdat het vandaag tropisch warm wordt zal ze wel een uurtje langer duren. 

Het eerste deel van de wandeling verloopt in stijgende lijn over verharde wegen. De zon is al flink haar best aan het doen. Al een geluk dat we ons goed ingesmeerd hebben !
In totaal moeten we 436 hoogtemeters stijgen, waarbij het merendeel van deze meters zich in het begin van de wandeling bevinden. Dat is een beetje afzien, maar de gedachte dat het dan nadien grotendeels bergaf gaat maakt ook al veel goed.

Na 3 kilometer maken we een bocht van 180 graden, we zijn op het keerpunt van de wandeling. We ruilen de verharde wegen in voor bospaadjes. Die hebben het grote voordeel dat we in de schaduw kunnen lopen. Op die manier hebben we toch een beetje verkoeling. We stijgen nu ook niet meer zo fel, nog eventjes en we beginnen terug te dalen.

Na een stukje op een smal bospaadje komen we terug op een iets of wat verharde weg uit. Die leidt ons door een heel mooie omgeving. Ondertussen komen we ook regelmatig andere wandelaars tegen. De Kristberg is een wandelberg, en dat is er aan te merken. Maar gelukkig is het hier geen overrompeling, zo erg is het ook nog niet. Wel zijn er veel gezinnen met kleine kinderen op stap. Wij zijn technisch gezien ook met kinderen op stap, alleen zijn ze groter dan ons zelve.

Als we aan de Kristbergsattel aankomen is het einde van de wandeling al in zicht aan het komen. Een plaatselijke boer is zijn koeien water aan het geven. Van hieruit heb je ook een mooi zicht op Dalaas, dat onderaan de “andere kant” van de Kristberg ligt. Er rest ons nog een ietwat lastige afdaling op paadjes die vol met boomwortels liggen en we zijn terug beneden.

Voor dat we terug naar beneden glijden met de lift gaan we nog even een lekkere apfelstrudel consumeren in de Knappastoba hut. Daarna gaan we terug met een volle bak naar beneden. Het is ondertussen al zo warm geworden dat een duikje in het zwembad ons heel veel deugd zal doen. Vorige jaren moesten we ook altijd jetons kopen voor de jacuzzi. Het goede nieuws is dat dit niet meer moet, het slechte is dat de jacuzzi’s niet meer werken…
Maar dat bederft de pret niet voor ons, we zijn al meer dan tevreden met het zwembad.

Wie het interesseert kan hieronder nog het traject en het hoogteprofiel van onze wandeling zien.

Gargellen 2019 – Op weg naar Gargellen

Gargellen 2019 – Op weg naar Gargellen

Na lang aftellen is het weer zo ver ! We mogen weer naar de bergen vertrekken ! Onze zomerbestemming van dit jaar is Gargellen geworden. Niet omdat we Serfaus-Fiss-Ladis beu zijn, maar een beetje afwisseling kan ook geen kwaad.
Omstreeks 2 uur in de nacht staan we op en laden we onze laatste spullen in de auto en weg zijn we, de nacht in richting Oostenrijk.

Onze route loopt dit jaar een beetje anders dan de vorige jaren. Omwille van de vele werkzaamheden op de (snel)wegen in België rijden we via Antwerpen over Lummen naar Luik, om dan zo via Lichtenbusch naar Duitsland te rijden. Nog snel een tankbeurt aan de grens en dan begint de echte trip.

We hoeven ons niet te haasten, want we moeten pas tegen een uur of twee in Gargellen zijn. In tegenstelling tot andere jaren, wanneer we meestal rond middernacht vertrekken begint het al langzaam licht te worden als we in de buurt van Koblenz zijn. De verkeersdrukte valt op dit moment nog mee, maar dat gaat zo niet blijven. Eens we in de buurt van Stuttgart komen duiken de eerste stau-meldungen op. Ter hoogte van de parkeerplaats van Gruibingen staat het verkeer stil. Niet erg, want we wilden toch net te gaan ontbijten, en na ons ontbijt was de file al aan het oplossen. No stress !

Na de traditionele tussenstop bij Rosenberger, waar er net een bus Amerikanen was binnengevallen, beginnen we aan de laatste 70 kilometers richting Gargellen. Eigenlijk hebben we onze gps niet echt nodig. Die dient alleen maar om te zien hoe ver het nog is en hoe lang we er nog over doen. Klokslag om 14 uur stoppen we aan de voordeur van Landal Hochmontafon, zoals ons verblijf officieel heet.
Het is altijd leuk als de mensen aan de balie je nog kennen, ze weten dat ze dan niet de hele uitleg moeten doen. Gewoon sleutels geven is al voldoende. We profiteren ook van de gelegenheid om hier onze Freizeitpass te kopen. Daarmee kunnen we ganse week onbeperkt gebruik maken van alle geopende kabelbanen en openbaar vervoer in de regio. Zelfs de Silvretta alpenstrasse mogen we gratis gebruiken.
Nadat we onze bagage uitgeladen hebben trekken we meteen naar boven met de kabellift, voor onze eerste frisse pint van deze zomervakantie.

Daarna glijden we met de kabelbaan terug naar beneden. Terwijl Patrick een dutje doet, trekt Carine er op uit met het fototoestel.

Om de dag af te sluiten gaan we nog een frisse pint drinken op het terras van de Marmotta, dat is een gezellig hotelletje vlakbij de kabelbaan.
Morgen gaan we op stap voor onze eerste echte wandeling.

Limaria 2019 – Alleen op zwier

Limaria 2019 – Alleen op zwier

Vandaag is het al onze laatste dag in Limaria, de tijd is voorbij gevlogen. We gaan vandaag alleen op stap. Van tante Annie krijgen we de sleutel van de auto en een tip voor een mooie bestemming, en weg zijn we !

We rijden in de richting van de middelandse zee, naar Bolnuevo. Daar kan je indrukwekkende erosies gaan bewonderen.
Dat zijn indrukwekkende zandsteenformaties die gedurende duizenden jaren gevormd werden door wind en water.
Na een dik uurtje rijden staan we op de parking, vlakbij de erosies. En ja, ze zijn echt wel indrukwekkend. 

Uiteraard zijn we ook eens aan de achterkant van de erosies, en er bovenop gaan kijken om er zeker van zijn dat het wel allemaal echt is. Stel je voor dat het gewoon decors zouden zijn.
Het bleek echter niet het geval te zijn.

Nadat we terug afgedaald zijn van de erosies besluiten we om eerst de innerlijke mens een beetje te gaan versterken. Een frisse cola/mojito en tapas kunnen er altijd in !

Nu we toch aan de zee zijn gaan we ook maar eens over ’t strand lopen. Niet echt onze natuurlijke biotoop, maar het levert ook altijd mooie foto’s op.

De temperatuur begint ondertussen serieus de hoogte in te gaan. We zoeken dan ook snel de verkoeling van de airco van de auto op en rijden op ’t gemak terug naar Limaria.
Onderweg maken we nog wel een tussenstop aan één van de tientallen droogstaande rambla’s die je hier in deze streek aantreft. Ooit heeft daar water gestroomd, maar al tientallen jaren is er geen druppel te bespeuren.
We besluiten dat dit wel een mooie plek is om onze drone nog eens op te laten om wat beeldjes vanuit de lucht te schieten.

Daarna is het tijd om stilletjesaan terug naar onze tijdelijke thuis te rijden. Daar wacht ons het avondeten en dan is het tijd om koffers te pakken.
Morgen vliegen we samen met tante Annie en nonkel Ronny terug naar huis. We moeten morgen ook heel vroeg opstaan, dus vanavond vroeg in bed. 
Zo komt er een einde aan een heel leuk verblijf in Spanje. Uit eigen beweging zouden we hier waarschijnlijk nooit naartoe gekomen zijn, want we zijn nu eenmaal eerder liefhebbers van de alpen en koudere streken.
Maar toch hebben we ons hier heel goed geamuseerd, niet in het minst dankzij onze gastvrouw en gastheer ! Als jullie ooit nog eens een probleempje met jullie internet hebben, dan komen we dat graag voor jullie ter plekke verhelpen !

Limaria 2019 – Naar de zee en verder

Limaria 2019 – Naar de zee en verder

Vandaag gaan we Limaria achter ons laten en een beetje rondrijden als passagiers bij tante Annie en nonkel Ronny. Onze eerste bestemming is het plaatsje Playas de Vera, wat zoals de naam al doet vermoeden gelegen is aan de middellandse zee.
Geen paniek, we gaan niet (zonne)baden, gewoon eens naar de zee gaan zien, meer moet dat niet zijn. Onderweg naar Vera komen we ook nog aan opmerkelijke woningen voorbij. Die zijn deels in de rotswanden gebouwd. Dat scheelt natuurlijk een hoop bakstenen, en in de zomer zal dat wel frisser zijn dan een gewone woning.

Na een ritje van een dik uur komen we aan de zee aan. En dat aankomen aan zee mag je letterlijk nemen. Je kan als het waren met de auto tot in de zee rijden. De parking ligt op een paar meter van het strand. Dat is ook niet echt een probleem, want de middellandse zee kent geen eb en vloed zoals onze Noordzee.
Nu we hier dan toch zijn besluiten we om een korte wandeling te doen naast het strand. Het is wel belangrijk dat we de juiste richting uitgaan. Want als je de verkeerde kant uitstapt kom je op een naaktstrand terecht. En laat ons nu net ons adamskostuum toch wel niet bijhebben zeker ? 

We hebben onze drone ook in onze rugzak zitten. Het is hier heel rustig op het strand, dus profiteren we van de gelegenheid om hier ook wat rond te vliegen.

Na onze strandwandeling is het tijd om de innerlijke mens een beetje te versterken. Dat doen we met de onvermijdelijke tapas uiteraard. Je kan hier wel voor belachelijk weinig geld gaan eten. 
Daarna stappen we terug in de auto en rijden we naar een volgende bestemming. We rijden naar het westen, naar Zujar, naar de Embaise del Negratin, een heel groot stuwmeer dat gekend is om zijn opvallende waterkleur.

Ook hier halen we de drone weer tevoorschijn. We komen niet alle dagen op plaatsen waar je ongestoord kan vliegen en waar er ook nog iets interessants te zien is.
Deze regio is ook beduidend groener dan de omgeving van Limaria, ze hebben hier zelfs bossen !

En dan is het weer tijd om terug te keren naar Limaria, daar wacht ons een verfrissend zwembad !

Limaria 2019 – Vanuit de lucht…

Limaria 2019 – Vanuit de lucht…

Na onze inspanningen van gisteren doen we het vandaag een pak rustiger aan. We gaan Limaria een keertje van uit de lucht bekijken. We hebben namelijk onze drone ook bij in onze valies gestoken, en de omstandigheden zijn hier vrijwel optimaal om te vliegen.
Heinde en ver is nergens een luchthaven te bespeuren. Er is hier heel de dag niks vliegends te zien, zelfs geen helicopters. Het is hier alleen soms een beetje winderig, maar daar kan onze drone wel tegen.
We rijden met de auto naar het startpunt van onze wandeling van gisteren, daar was er een mooie plek om de drone op te laten. Als we daar aangekomen zijn doen we de nodige (veiligheids) controles en hop, we kunnen opstijgen.

Na een laatste controle, laag bij de grond, mag de drone de hoogte in om foto’s en videobeelden te maken van de omgeving. In theorie kan de drone gemakkelijk 5 a 7 kilometers ver vliegen, maar we nemen toch liever het zekere voor het onzekere proberen op oog-afstand te blijven. 
Dat op zich is ook al niet zo eenvoudig, want voor je ’t weet verlies je de drone uit het oog. Gelukkig kan je hem automatisch laten terugkeren, en je kan ook het live camerabeeld zien, zodat je toch ongeveer weet waar hij uithangt…

Terwijl Patrick foto’s maakt vanuit de lucht, houdt Carine zich iets lager bij de grond met hetzelfde bezig.

Uiteraard hebben een ook een korte video gemaakt van onze luchtopnames. Die kan je hieronder zien …

Limaria 2019 – Te voet naar Arboleas (en terug)

Limaria 2019 – Te voet naar Arboleas (en terug)

Er zijn zo van die dingen waaraan je heel snel gewend geraakt. Bijvoorbeeld een ontbijttafel die klaar staat als je wakker wordt. We hebben het geluk dat we dat hier in Limaria elke ochtend mogen meemaken.
Vandaag gaan we een wandeling in de bergen  doen onder begeleiding van tante Annie.

We rijden een klein stukje met de auto tot aan het vertrekpunt van onze wandeling. Zo moeten we straks niet heel de weg te voet terug naar huis lopen.
Het wordt dus een bergwandeling, maar niet zoals wij die gewend zijn. Geen kabbelende beekjes, geen koeien die staan te grazen in de weide en vooral, veeeeeel warmer dan we gewend zijn.
Maar de omgeving is wel mooi, je waant je met momenten ergens in Amerika of Mexico.

Het heeft wel iets, zo ergens wandelen waar je nog nooit van zen leven geweest bent en niet weet waar je ergens gaat uitkomen. Nog leuker wordt het als blijkt dat tante Annie nu net tot die tak van de familie behoort die absoluut geen orientatievermogen heeft. Met andere woorden : we zien wel waar we uitkomen.
We wandelen tot aan de snelweg in Arboleas. Vandaar gaat het in theorie gewoon verder in de richting van Limaria. Tot zover de theorie, want de praktijk leert ons dat er zich tussen het punt waar we ons bevinden, en het punt waar we naartoe moeten enkele flinke bergen/heuvels liggen, en dat er ook in heinde en verre geen paden te bespeuren zijn.
Dus draaien we 180 graden om en gaan we terug in de richting van waar we gekomen zijn. Dat is trouwens helemaal niet zo negatief als hoe het overkomt, want je zit de omgeving vanuit een andere hoek, en die is best aangenaam.

Moe, en vooral heel uitgedroogd komen we terug bij de auto aan. Al een geluk dat we het laatste stuk tot aan de Casa Enamora niet meer te voet moeten doen, want dat hadden we niet overleefd.
In de casa staat er een goedgevulde ijskast, vol met alle mogelijke koude vloeistoffen en het zwembad is nu ook zeer uitnodigend geworden….