Selecteer een pagina
Gargellen 2019 – Steentjes en treintjes kijken

Gargellen 2019 – Steentjes en treintjes kijken

Vandaag is het echt onze laatste dag in Duitsland, tenzij er zich onverwachtse gebeurtenissen zouden voordoen natuurlijk. Na een lekker ontbijt in het hotel is het tijd om uit te checken. We doen nog twee tussenstops vandaag, de eerste is vlak in de buurt en is het Felsenmeer. Vrij vertaald is dat de rotsen zee. Duitsers zijn grapjassen, want wat zij Meer noemen is bij ons een zee, en een See is bij hen een meer. Bent u nog mee ?  Zoals de naam al doet vermoeden is er hier geen echte zee te bespeuren, maar een massa rotsen die er al een paar honderd miljoen jaren liggen en waarschijnlijk ook nog een tijdje zullen blijven liggen. We rijden met de auto naar boven op de Felsberg, daar kunnen we parkeren en maken we nog een korte wandeling.

Na ons (korte bezoek) aan de rotsen-zee rijden we naar onze laatste tussenstop, naar Fürth. Daar bevindt zich de Modelbahnwelt Odenwald. Zoals de naam doet vermoeden is er hier een grote modeltreinbaan die je kan bezoeken. Omdat we hier “toevallig” toch in de buurt zijn gaan we die natuurlijk bezoeken.
De tentoonstelling opent om 11 uur, en wij arriveren vijf minuten van te voren. We moeten echter nog 10 minuten wachten, want alles moet nog opgestart worden. Dus drinken we nog snel iets buiten op het terras. We krijgen ook nog kortingsbonnetjes voor consumpties, want het gedeelte Duitsland van de modelbaan zou niet volledig operationeel zijn.

De tentoonstelling is mooi, maar een deel van de sfeer wordt spijtig genoeg teniet gedaan door het feit dat alles zich in één grote industriehal bevindt. De verlichting is ook niet optimaal te noemen, en er staan enorm veel stukken van ingepakte modelbaandelen aan de zijkanten van de hal. We zijn natuurlijk een beetje verwend door onze bezoeken aan MiWuLa in Hamburg.
Wel staat er hier een heel mooie baan van de hand van Josef Brandl, dat is één van de grote namen als het aankomt op het bouwen van natuurgetrouwe modelbanen. Zijn Wachau-baan is hier te bewonderen in al haar glorie.

Na ons bezoek aan de treintjes gaat de rit nu onherroepelijk naar België. Maar we sluiten onze vakantie wel in schoonheid af, met lekkere mosselen in het Minerva-café op het strand van Sint-Anneke !

Gargellen 2019 – Op doorreis

Gargellen 2019 – Op doorreis

Het is acht uur ’s morgens als we de deur van ons appartement bij Landal Hochmontafon achter ons dichttrekken. Nog snel even de sleutels gaan afleveren bij de receptie en we kunnen de laatste keer terug naar beneden rijden vanuit Gargellen. Ook vandaag wordt het weer een stralende dag. We hebben helemaal niet te klagen gehad over het weer tijdens onze vakantie. 
Voor we terug huiswaarts rijden moeten we nog een paar dingen doen. Het eerste is nog snel onze voorraad sausjes gaan inkopen in de M-Preis van Sankt-Gallenkirch.  Omdat we volgende winter waarschijnlijk niet naar Oostenrijk gaan komen (we hebben andere plannen in februari) moeten we er voor zorgen dat we zeker genoeg meenemen.
Als tweede moeten we nog gaan tanken, dat doen we ook hier, bij de plaatselijke BP tankstelle. En als derde, en zeker niet het minst belangrijke, rijden we naar onze tussenstop in Lautertal, Duitsland. Dat is bijna exact in het midden tussen Mechelen en Gargellen en daar houden we halt voor een overnachting.
We logeren voor één nacht in het hotel Kuralpe Kreuzhof.

 

Omdat we goed op tijd aankomen aan het hotel, kunnen we nadat we onze koffers naar de kamers gebracht hebben nog een korte wandeling in de omgeving maken. En we profiteren van de gelegenheid om onze drone ook nog eens uit te laten.

Omstreeks half zes zijn we terug aan het hotel. Snel even douchen en dan gaan we kijken of we iets kunnen eten in het restaurant.
Behalve een hotel is het hier ook nog een populair café/restaurant en er zijn hier ook nog een aantal privé-feestjes aan de gang.  Maar het personeel, dat zeer talrijk is, werkt zich helemaal uit de naad om iedereen zo snel mogelijk te bedienen. Het werk is hier op z’n duits georganiseerd : heel grondig !
We hebben dan ook nooit lang moeten wachten op onze bestellingen, en het was daarenboven ook nog eens heel lekker. Morgen rijden we verder naar huis, maar we doen dan nog twee tussenstops…

Gargellen 2019 – De laatste dag

Gargellen 2019 – De laatste dag

Het is weer snel gegaan. Onze week in Montafon is weeral voorbij gevlogen. Voor onze laatste dag in Gargellen gaan we geen grote inspanningen meer doen. Deze voormiddag gaan we ons wat met onze foto en video-hobbies bezig houden. Daarvoor rijden we in de richting van de Fidelis-kapelle, die zich naast de toegangsweg naar Gargellen bevindt. Terwijl Carine zich bezig houdt met het fotograferen van de wilde beek, experimenteert Patrick met de 360-graden camera.

Ook de glazen bol van Carine komt er aan te pas. Niet om de toekomst te voorspellen, maar wel om speciale foto-effecten te bereiken.

De tijd vliegt snel. Nog voor we het door hebben is het al middag. We rijden terug naar het dorp, waar we onze auto omwisselen voor de kabelbaan, naar boven op de Schafberg. Daar eten we eerst lekkere Bratkartoffeln voor we nog een laatste “inspanning” gaan leveren. 

Daarna is het de beurt aan Chelsea en Patrick om met de mountaincart naar het dorp af te dalen. De mountaincart is een soort van driewieler waarmee je met een razende vaart van de berg naar beneden kunt rijden. Na ongeveer twintig minuten sta je dan onderaan bij het dalstation van de kabelbaan. En het levert ook weer mooie plaatjes op…

En dan is het tijd voor het laatste avondmaal. Daarvoor trekken we deze keer naar de Gargellner Stoba. 

Dat het gesmaakt heeft, daar moet je niet aan twijfelen. Rest er ons vanavond alleen nog onze koffers terug te pakken. Morgen verlaten we Gargellen. Maar we rijden nog niet naar huis. Wat onze volgende halte wordt, dat lees je hier morgen wel…

Gargellen 2019 – Afdaling van de Schafberg

Gargellen 2019 – Afdaling van de Schafberg

Na onze rustdag van gisteren is het vandaag weer tijd voor aktie. De zon is ook al van de partij als we met de kabelbaan naar de Schafberg trekken. Van daar gaan we te voet terug naar beneden. 
Het eerste stuk van de wandeling gaat in de richting van de Gandasee, een klein meertje aan de voet van de Madrisa.

Na de eerste (steile) daling houden we even halt. Carine haalt haar glazen bol te voorschijn. Geen paniek, ze gaat onze toekomst niet voorspellen, maar wel artistieke foto’s maken.

Nadat de toverbal terug opgeborgen is trekken we verder. Onze wandeling gaat nu voor een stuk over de verharde weg. Veel volk kom je hier niet tegen. Af en toe een mountaincart die naar beneden gedenderd komt en dan heb je het zowat gehad. In de verte zien we reeds de ObwaldHütte, onze volgende halte.

Voor de liefhebbers : de huisgemaakte ijsthee is een aanrader ! Maar wie dat niet lust kan zijn dorst ook lessen aan een frisse Radler bijvoorbeeld.
We pauzeren hier een kwartiertje en trekken dan verder naar beneden, dwars door het bos.

Na een half uurtje afdalen komen we aan bij de Madrisa-hütte, een onbemande schuilhut die aan de rand van de Valzifenbach ligt. 
Behalve onszelve zijn er hier ook nog tientallen koeien aanwezig, die echt niet onder de indruk zijn van onze komst.

We blijven de Valzifenbach nu verder stroomafwaarts volgen. Deze beek komt uiteindelijk in Gargellen uit, verkeerd lopen is nu niet meer mogelijk.

Na een wandeling van 7 kilometer staan we terug aan ons appartement. We gaan eventjes rusten om dan omstreeks 3 uur terug naar het dorp af te dalen. Daar is er namelijk een passage van de jaarlijkse Silvretta Classic Rally. Dat is een meerdaagse tour met oldtimers. Daar moeten we uiteraard ook foto’s van hebben.

En voor de geinteresseerden hebben we ook nog onze wandelroute en hoogtemeters van deze wandeling.

Gargellen 2019 – De Sonnenkopf-afdaling

Gargellen 2019 – De Sonnenkopf-afdaling

Vandaag zoeken we het eens buiten Montafon. We trekken naar Klösterle, waar zich de Sonnenkopfbahn bevindt. Telkens we naar Serfaus op vakantie gaan hebben we deze kabelbaan al naast de weg gezien. Omdat onze Freitzeitskarte ons de mogelijkheid biedt om deze lift gratis te gebruiken gaan we ze dan maar eens gebruiken.

Boven op de Sonnenkopf is er een restaurant en een grote speeltuin. Ze noemen dat daar ook het Bärenland. Beren zijn er prominent aanwezig. Zelfs als je met de kabelbaan naar boven gaat, is de kans groot dat je samen met een paar beren in de kabine zit.

Ons plan is om vandaag te voet terug naar het dalstation van de Sonnenkopfbahn te keren. Volgens de wegwijzer die hier staat zou dat ongeveer anderhalf uur gaan duren. We kennen ons zelf een beetje en rekenen er op dat het wel een beetje langer gaat duren. De tijden op de wegwijzers zijn hier meestal eerder optimistisch voorgesteld.

In tegenstelling tot gisteren gaan we vandaag niet veel moeten klimmen. We moeten van het bergstation tot aan het dalstation, da’s een goeie 1000 meter dalen.
De zon is nog niet echt doorgebroken, het begint zelfs een beetje donkerder te worden. Zouden we een regenbui over ons heen krijgen ? Even later is het zover, een frisse bui valt uit de lucht. We stoppen ons fotogerief even weg, want in tegenstelling tot ons zelve kan dat de regen niet zo goed verdragen. Een kwartiertje later is het alweer voorbij en begint de zon langzaam door te breken.

Na regen komt zonneschijn zegt men, en dat is ook bij ons het geval. De grijze wolken worden omgeruild voor een mooie blauwe hemel. Dat maakt het wandelen des te aangenamer.

Onze afdaling was in totaal een goeie 11 kilometer lang, daarbij is het nodige zweet gevloeid. Als we beneden aankomen gooien we snel onze rugzak en wandelstokken in de auto en gaan met de kabelbaan terug naar boven.
Neen, we gaan dezelfde wandeling niet nog eens doen, maar we gaan nog iets drinken in het Sonnenkopf-restaurant. Daarna is het tijd om terug af te dalen, deze keer wel met de kabelbaan…

Gargellen 2019 – Naar de Wiegensee

Gargellen 2019 – Naar de Wiegensee

Na onze wandeling op de Kristberg van gisteren, trekken we ook vandaag weer onze wandelschoenen aan. Deze keer is onze bestemming de Wiegensee.
Daarvoor rijden we met de auto naar Partenen, en gaan vandaar uit met de Tafamunt kabelbaan de hoogte in.

Na enkele minuten staan we boven aan de Alpstöbli Tafamunt vanwaar onze wandeling begint. Volgens de website van Silvretta is de wandeling 2.6 km lang, en van het lichte type.
De praktijk heeft ons geleerd dat ze 3.5 km lang is en eerder van het middelzware type is. Je moet namelijk voortdurend stijgen, zo’n 400 hoogtemeters in totaal. En de wandelwegen zijn zoals wij in het vlaams wel eens zeggen “lichtelijk ge-abumeerd”. Voor onze Nederlandse vrienden, dit wil zeggen : in niet zo goede staat. Dat komt trouwens niet doordat de wandelwegen niet onderhouden worden, maar eerder door de rotsachtige ondergrond.

Het zweet vloeit overvloedig, het is namelijk nog altijd zeer warm, ook hierboven. Gelukkig is er af en toe een fris briesje te bespeuren. In de verte zien we ook al de eerste donkere wolken opduiken. Maar die zijn gelukkig nog heel ver weg. We moeten onze wandeling nog niet stopzetten. Onze inspanningen worden trouwens beloond met prachtige vergezichten en natuur. We hebben nog geen spijt dat we aan deze beklimming begonnen zijn.

Nadat we 400 hoogtemeters in de kuiten zitten hebben, komen we uiteindelijk aan bij de Wiegensee, een klein meertje op 1950 meter. In de verte zie je ook het KopSee stuwmeer, dat met zijn oppervlakte van één vierkante kilometer een beetje groter is dan de Wiegensee. Maar je kent het gezegde, wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd…

In de verte begint de lucht ondertussen toch al wat donkerder te worden. Tijd om terug te keren naar het bergstation van de Tafamunt-bahn. Als het begint te onweren wil je hier echt niet in de bergen rondlopen.
We hebben nu natuurlijk wel het voordeel dat de terugweg voor 99% bergaf gaat. Wat maakt dat we sneller beneden zijn dan dat we naar boven geraakt zijn.

We komen nog net op tijd bij het bergstation aan, om buiten aan de hut nog wat te drinken. Dan steekt de wind op en vallen de eerste donderslagen. Weliswaar aan de andere kant van de vallei, maar het is toch beter om op een veilige plaats te zitten als het onweert. We moeten nog even wachten tot de kabelbaan ons terug naar beneden brengt, maar gelukkig regent het maar heel eventjes.

Als we veilig en wel terug in het dal zijn aangekomen rijden we terug naar Gargellen, met een tussenstop in de M-Preis in St-Gallenkirch. We moeten onze voorraden een beetje aanvullen. Elke dag op restaurant gaan eten, da’s ook nergens voor nodig.
Onze route en hoogtemeters van vandaag vind je hieronder