Selecteer een pagina
Treintjes kijken in Rotterdam

Treintjes kijken in Rotterdam

Vandaag is het de laatste dag van Patrick’s vakantie. Daarom trekken we er nog eens op uit. We gaan nog eens treintjes kijken, deze keer in Rotterdam, in Nederland.
Daar hebben ze MiniWorld, naar eigen zeggen de grootste overdekte miniatuurwereld van de Benelux.
Met de trein ben je op anderhalf uur vanuit Mechelen in Rotterdam, en MiniWorld zelf ligt op amper 300 meter van het Centraal Station aldaar.

Een dik anderhalf uur later staan we aan de kassa van MiniWorld Rotterdam. Nadat we daar 22 euro achtergelaten hebben mogen we binnen in de tentoonstelling. De treinbanen en diorama’s hebben allemaal Nederland als thema met dan nog eens een extra nadruk op Rotterdam. Wie dus op zoek is naar berglandschappen en tunnels komt hier wel bedrogen uit. Maar dat wisten we op voorhand, dus klagen we niet. In MinWorld duurt een dag niet zolang als in het echt. Elke 24 minuten wordt het donker en floepen er duizenden kleine lampjes aan.

Spijtig genoeg zijn bij veel huisjes de interieurs niet helemaal afgewerkt, waardoor je vaak het lampje midden in het huisje ziet zitten. Ook zijn nog redelijk veel donkere plekken, misschien dat ze dat later nog verder uitbreiden ? Maar het afwerkingsniveau van de scenery is hoog, zeker als je weet dat bijna alles zelf hebben moeten ontwerpen en bouwen.
Hier en daar vind je ook knoppen waarmee je zelf iets kan starten, bijvoorbeeld een graafmachine laten werken, of kerkklokken laten luiden.

Volgend jaar komt er in MiniWorld Rotterdam een nieuw gedeelte bij, dat Groot Britanië als thema heeft. Dat gedeelte staat nog in de steigers, maar je kan de werkzaamheden al wel gaan bekijken. We gaan dus zeker nog eens moeten terugkomen naar Rotterdam, want dan hebben ze ook berglandschappen, en da’s meer ons ding.
We hebben toch bijna 3 uur rondgelopen in MiniWorld Rotterdam, het was verre van slecht. Maar omdat we meer liefhebbers zijn van heuvels en bergen vonden we hier minder onze gading. En dan trekken we terug naar het Centraal Station van Rotterdam, waar we nog net op tijd zijn om de trein naar Mechelen te nemen.
En anderhalf uur later staan we al weer thuis, onze vakantie in schoonheid afgesloten !

Hakke hakke tuut tuut !

Hakke hakke tuut tuut !

Nu we terug thuis zijn uit Gargellen nemen we langzaam de draad van het dagelijkse leven weer op. En we gaan verder doen aan ons treinstudio project. Voor wie zich afvraagt waar in hemelsnaam de benaming treinstudio vandaan komt : De ruimte waar onze modeltreinbaan komt was vroeger onze fotostudio.
Zo’n modeltreinbaan is iets wat je niet op een week, een maand of een jaar helemaal af hebt. Het vraagt tijd, en het geknutsel is net het leuke van zo’n project.
We zitten nog volop in de planningsfase, maar kortelings gaan we beginnen met het sporenleggen. Bij sporen leggen hoort ook proefrijden, en daarom hebben we ons al wat rijdend materiaal aangeschaft. Kwestie van te te zien of de rails wel goed liggen.
We hadden al een mooie Zwitserse locomotief van de serie Ae610, en nu is daar een collega van de Zwiterse maatschappij BLS bijgekomen. Deze locomotief zal perfect op onze toekomstige baan passen, want we bouwen een traject in de Alpen, ergens in het grensgebied tussen Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. We hebben trouwens nog een naam voor onze modeltreinbaan nodig, suggesties zijn altijd welkom, in ruil voor euwige roem uiteraard 🙂
Hieronder kan je de testritten met onze elektrische locomotieven bewonderen.

Naar huis – Stau !

Naar huis – Stau !

Aan alle mooie liedjes komt een einde, zo ook aan onze vakantie in Gargellen.
We hebben er weer een zalige week opzitten, met perfekt wandelweer. Heel de week hebben we in T-shirt rondgelopen, onze truien of regenjassen zijn zelfs niet aangeraakt geweest. Maar nu is het tijd om huiswaarts te keren.
En het lijkt er op dat de zaterdag hier de slecht weer dag aan het worden is, want net zoals vorige week begint de dag somber en grijs. Omdat we onze bagage gisterenavond al in de auto geladen hebben kunnen we redelijk vroeg vertrekken. Ontbijten doen we niet meer op ons appartement, maar bij, u raadt het nooit, Rosenberger. We hebben namelijk nog geen Kaiser-Melange gedronken, een traditie waar we moeilijk kunnen mee breken, ook al hebben we al een hele kast vol met Rosenberger-tassen.

Na ons ontbijt rijden we verder. Omdat we tijdens de heenreis gezien hadden dat er veel wegenwerken waren op de A96 richting Ulm hebben we gekozen voor een alternatieve weg. Het plan was om via Friedrichshaven langs de Bodensee zo  richting A81 te rijden.  En eens we op de A81 zijn zouden we dan een omweggetje maken naar Gütenbach in het Zwarte Woud. Waarom horen we u nu luidop denken.  Wel de reden is dat er zich daar de fabriek van de firma Faller bevindt. Bij modeltreinliefhebbers gaat er nu een belletje rinkelen, want dat is een fabrikant van modeltrein scenery (in gewone mensentaal ook wel “huisjes” genoemd). Ze hebben daar ook een tentoonstellingsruimte die ook op zaterdag open is, en die willen we wel eens gaan bekijken. Tot zover het plan… de praktijk draaide net iets anders uit…
Het ging allemaal vlot tot we aan de A81 kwamen. We waren nog maar net de A81 opgedraaid, en plots stond alle verkeer stil, op alle drie de rijstroken. Het bewoog voor geen meter meer. Na een kwartier horen we op de radio dat de A81 ongeveer 5 kilometer verder volledig is afgesloten voor werkzaamheden, tot 13 uur ! Er zit niks anders op dan gewoon mee aan te schuiven tot aan de volgende afrit, 5 kilometer verder.

Om een afstand van 5 kilometer af te leggen hebben we net geen 4 uur nodig gehad.
In die tijd hebben we wandelaars op de A81 gezien, liefdesrelaties die ontstonden, mensen die hoognodig een grote of kleine boodschap moesten doen, pechstrookrijders, noem het maar op, we hebben het allemaal gezien.
En net op het moment dat we eindelijk aan de afrit van de snelweg komen, om de omleidingsweg te nemen, gaat de snelweg weer open. We kunnen nog net terug de snelweg opdraaien om zo verder te rijden en de volledig verzadigde wegomleiding te volgen. Ons geplande bezoek bij Faller zal voor een volgende keer zijn, want de tentoonstelling daar is maar tot 15 uur open.
Vanaf nu gaat het zonder noemenswaardige vertraging. Enkel op de plaats waar de A81 tijdelijk overgaat op de A8 ter hoogte van Stuttgart is er een klein beetje file. Maar in vergelijking met wat we meemaakten op de A81 stelt dit niks voor. En ter hoogte van Leonberg draaien we terug de A81 richting Heilbronn op, voor een rit die vanaf nu filevrij is.​

Omdat onze auto dorst krijgt, en onze innerlijke mens ook steeds meer van zich laat horen stoppen we aan het tankstation Bröhltal. Na een lekkere hamburger van Burger King (ja, we weten heel goed dat het vettige fastfood is, maar toch) kunnen we er tegen voor het laatste stuk van onze rit naar huis. Tegen dat we terug Belgische grond onder onze wielen hebben begint de zon al zachtjes richting zee te zakken. Onze rit heeft een paar uurtjes langer dan gewoonlijk geduurd. Het is de eerste keer dat we echt gewoon stilgestaan hebben op de snelweg. Daar gaan we echt geen gewoonte van maken. Maar we zijn veilig en wel thuis geraakt, en dat is het bijzonderste. Met een karrevracht aan foto’s en video, waar we ons de komende weken nog zeker mee gaan amuseren. En vervelen gaan we ons zeker niet doen tot we er nog eens op uit trekken. Daarover lees je hier binnenkort meer op onze blog !

Naar de Lindauer Hütte

Naar de Lindauer Hütte

Vandaag is het onze laaste dag in het mooie Montafon, en die gaan we in schoonheid afsluiten met een wandeling naar de Lindauer Hütte. Daarvoor moeten we eerst met de wagen naar Vandanz waar we de Golmerbahn nemen tot helemaal boven aan het bergstation Grüneck. Van daar begint onze wandeling in de richting van de Lindauer Hütte, zo’n 7 kilometer verwijderd vanaf hier. Na een paar honderd meter zitten we al meteen in het prachtige Rätikon-gebergte. De uitzichten zijn hier simpelweg om sprakeloos van te worden. Het feit dat het zonnetje ook flink zijn best aan het doen is maakt het natuurlijk nog veel mooier dan het zo al is.

Via de obere Alpe Latschätz begeven we ons naar de Lindauer Hütte. In het begin gaat de wandeling op en neer, maar vanaf de hut zou het vrijwel altijd naar beneden gaan. Er vloeien de nodige druppels zweet, maar na twee uurtjes (we stoppen regelmatig om foto’s te nemen en te filmen) bereiken de Lindauer Hütte.

De Lindauer Hütte is een druk bezochte hut, zowel door wandelaars zoals wij die een daguitstapje doen, maar ook door mensen die verder het hooggebergte intrekken.
Je kan hier trouwens ook overnachten, ze hebben hier meer dan 200 slaapplaatsen.
Wij beperken ons tot een lekker soepje en dan trekken we verder. We hebben nog een hele afstand af te leggen voordat we terug aan het Golmerbahn Talstation Latschau zijn.

Vanaf nu gaat het vrijwel uitsluitend bergaf, soms zachtjes maar ook vaak steil. Je moet dus goed zien waar je je voeten zet en je evenwicht bewaren.
Maar al bij al valt het reuze mee, en de omgeving is simpelweg prachtig. Achter ons zien we de beroemde “Drei Türme”, het kenmerk van Montafon.

Na een uurtje stappen komen we voor bij het Gauertal Haus, waar we uiteraard niet zo maar voorbij kunnen stappen. Het is tijd om ons vochtpeil terug op niveau te brengen.​

Vier liter water later was dat weer een beetje zoals het hoort te zijn en konnen we de laatste etappe van onze wandeling inzetten. We moeten nog tot aan tussenstation van de Golmerbahn in Latschau.

Moe maar voldaan komen we aan bij de Golmerbahn . We hebben er flink wat kilometers en hoogtemeters opzitten. We hebben 13 en een halve kilometer gewandeld, 267 meter gestegen en maar liefst 1077 meter afgedaald. Dat gaan we vanavond zeker nog voelen aan onze gewrichten. Om de dag af te ronden doen we ook nog een ritje naar beneden met de Golmer Alpine Coaster. Een kleiner broertje van die van Imst, maar naar onze mening zeker zo leuk en gevarieeerd.​

Daarna rijden we nog snel naar de Spar in Schruns, kwestie van ons laatste avondmaal in Gargellen te kunnen bereiden. En dan zit de dag er bijna op. We gaan nog een laatste keer zwemmen in het zwembad en nog effe bubbelen in de jacuzzi.
Daarna rest er ons nog enkel onze bagage te pakken en al terug in de auto te laden. Dan moeten we dat morgenvroeg niet meer doen.
We hebben een zalige week beleefd in Gargellen en omgeving. Het weer was simpelweg perfekt. Morgen rijden we terug naar Mechelen, maar we doen nog wel een tussenstop, ergens in het Zwarte Woud. Waar precies en waarom ? Dat lezen jullie morgen of zondag wel. Voor nu is het “over and out” vanuit Gargellen, bedankt om ons te volgen !

(wie wil kan ook het GPS verslag van onze wandeling nog bekijken, klik dan op deze link : adventures.garmin.com/nl-NL/by/daxmon/naar-de-lindauer-hutte/#.V4AJhriLSUl )

Het zomert in Gargellen

Het zomert in Gargellen

Tijdens de laatste dagen voordat we op vakantie vertrokken hebben we de weersvoorspellingen voor deze regio op de voet gevolgd. Niet dat we het weer zouden kunnen beinvloeden, maar het is altijd handig om te weten waar we ons aan mogen verwachten. De voorspellingen waren redelijk positief, maar echt denderend waren ze nu ook weeral niet. Ondertussen zijn we bijna een week in Gargellen en tot nu toe hebben we absoluut niet te klagen. Met uitzondering van zaterdag toen we hier aankwamen en zondagochtend is het hier altijd zonnig geweest. En afgelopen woensdag, zou het volgens de voorspellingen ook een zeer wisselvallige dag worden, maar hebben we enkel ’s avonds laat wat onweer gehad.
En vandaag was het het echt “Kaiser Wetter”, een stralende zon aan een blauwe hemel. Ideaal weer voor ons om nog eens wat te gaan fotograferen. We beginnen ’s morgens hier boven op de berg, de Schäfberg. Patrick maakt van de gelegenheid gebruik om iets nieuws uit te proberen. Namelijk het maken van een gigapixel foto.
Simpel gezegd komt het er op neer om in plaats van 1 foto van een onderwerp, heel veel deel-foto’s van een onderwerp te maken. Bijvoorbeeld om de huisberg van Gargellen, de Madrisa vast te leggen maken we dan 312 foto’s, van elk een stukje van de berg. Naderhand worden die door speciale software weer aan elkaar geplakt, en krijg je een foto waarop je heel ver kan inzoomen zonder dat hij korrelig wordt.
Terwijl Patrick zich bezig houdt met zijn gigapixel foto, gaat Carine op verkenning om ook nog wat gewone foto’s te nemen.

Op de GigaPixel foto van de Madrisa zullen jullie nog eventjes moeten wachten. De verwerking van die foto vraagt namelijk heel veel rekenkracht en geheugen, en dat kan onze laptop net niet echt bieden. Maar van zodra de foto klaar is posten we er hier een link naartoe.
Tegen de middag zijn we klaar met onze fotosessies op de Schäfberg. We haasten ons met de kabellift naar beneden. Snel een hapje eten, en dan is er al een volgend foto-onderwerp. Deze keer is het de Silvretta Classic, een “rally” voor oldtimers die elk jaar door de Alpen trekt. Dit jaar doen ze ook Gargellen aan, en zo’n gelegenheid laten we natuurlijk niet liggen om al die mooie wagens te kunnen fotograferen en filmen. Behalve oldtimers rijden er sinds een paar jaar ook elektrische en hybride wagens mee. Wat de rally een beetje properder maakt, want de oldtimers zijn niet bepaald de properste wagens die hier voorbij komen.​

Patrick is ook nog door Gargellen op stap geweest om 360 graden foto’s te nemen. Ook die foto’s moeten we eerst thuis op een zware machine bewerken, maar we beloven dat we volgende week een virtuele wandeling door Gargellen gaan online zetten.
Morgen is het onze laatste dag alweer, die gaan we in schoonheid afsluiten met een mooie wandeling. Daarover lees je morgen weer meer.