Selecteer een pagina

Toen we twee jaar geleden terug naar huis kwamen van onze vakantie in Lannavaara, in Zweeds Lapland, hadden we iets van “we komen hier ooit nog wel eens terug”.
Wel, ooit is vandaag zondag 16 februari 2020. En deze keer gaan we niet alleen naar boven de poolcirkel. We hebben de zus van Carine en haar man zo gek gekregen om met ons mee naar Lapland te trekken.
Binnen een week zullen we wel zien of dat wel een goed idee was. Om vijf uur in de ochtend staan ze al bij ons aan de deur. Goed op tijd want 5 minuten later staat de taxi die ons naar de luchthaven moet brengen al voor de deur.
Op Zaventem aangekomen is het enkel nog kwestie van even snel in te checken en onze reis kan beginnen. Alleen liep dat “snel inchecken” niet helemaal zoals we dat voorzien hadden. We boekten net zoals vorige keer een extra koffer om ons foto en video materiaal allemaal mee te kunnen krijgen. En daar liep het fout. Volgens de bediende aan de balie waaren al 3 stuks bagage ingecheckt nog voor wij onze valiezen hadden afgeleverd.
Mysterie alom, en zeker toen ook nog bleek dat de reeds ingecheckte bagage bestond uit drie kratten Veuve Clicquot. Hadden we iets te vieren ginder ? Niet dat we wisten. Uiteindelijk is alles na een kwartier in orde geraakt, tot grote vreugde van de menigte die achter ons stond aan te schuiven.

Ook bij de veiligheidscontrole ging het niet zo vlotjes, maar daar hadden we deze keer zelf geen schuld aan. Oorzaak van de vertraging daar waren een aantal dames die van mening waren dat ze toch grote tubes creme mochten meenemen met hun handbagage. Uiteindelijk zijn we toch bij onze gate geraakt, en konden we op tijd inchecken. Nog voor het opstijgen verwittigde Bernard (onze piloot) de passagiers er voor dat het wel eens een bumpy ride zou kunnen worden. Want buiten begon de storm Denis van zich te laten horen. Maar aangezien je dit kan lezen hebben we de vlucht overleefd.

Het is soms interessant om veel vrienden te hebben. één van onze gezamelijke vriendinnen is Anneke van de Limburg. En die gaat beroepsmatig zo goed als dagelijks van de grond. Ze is namelijk stewardes.

Op onze vlucht kon ze spijtig genoeg niet aanwezig zijn, maar dank zij haar hebben we op 35.000 voet toch nog van een heerlijke koffie kunnen genieten. Dankuwel Anneke !

We hadden duidelijk de wind van achteren, want na amper twee en een half uur vliegen stonden we al in Kittila in Finland. Vandaar was het nog drie uur rijden met de bus tot in Lannavaara. We hebben wel een tijdje op onze valiezen moeten wachten. Waarschijnlijk is de lunchpauze heilig in Finland, want tussen twaalf en half 1 lokale tijd passeerde er geen enkele koffer op de band. Om de tijd te doden is Kris, de man van Greet buiten aan de luchthaven naar geocaches gaan zoeken, en heeft hij daarbij direct geleerd dat je daar heel diep in de sneeuw kan wegzakken…

Na drie uur rijden door besneeuwde landschappen komen we in Lannavaara aan, onze thuis voor een week. Eerst krijgen we een verwelkoming en bijhorende uitleg over hoe alles hier werkt en dan kunnen we onze winterkleding gaan passen. Je krijgt die hier namelijk voor de duur van je verblijf, want met gewone belgische winterkleding kan je hier niks aanvangen. Net voor het eten maken we nog snel een kleine verkenningswandeling met Greet en Kris, en dan is tijd voor het avondmaal. Meer gaat er vandaag niet meer gebeuren, want onze kaars is uit….