Selecteer een pagina

Het is zaterdagavond, de zon begint langzaam maar zeker onder te gaan. Gezeten op het balkon van ons vakantie-apartement in Fiss beginnen we met het schrijven van ons dagelijks reisverslag. Geef toe, er zijn slechtere omstandigheden om achter de computer te zitten .;)

Het was ons plan om afgelopen nacht zo rond een uur of twee te vertrekken vanuit onze thuisbasis in Mechelen. Maar je kent dat wel, het schoolreis gevoel… niet kunnen wachten om te mogen vertrekken. Aangezien we toch niet meer konden slapen, zijn we dan maar omstreeks middernacht vertrokken. Onze route hebben we op ’t allerlaatste moment gekozen. De Duitse snelwegen zijn nog altijd één grote bouwwerf, aan de wegenwerken ontkomen is sowieso onmogelijk. Maar we kiezen de weg waarvan we vermoeden dat we het minste problemen gaan kennen. Dat is de route via de A3 naar Frankfurt en zo verder tot Würzburg, waar we afdraaien op de A7 om zo verder te rijden richting Ulm. Vanaf daar is het allemaal routine.

Onze eerste tussenstop was aan het Total tankstation van Waremme. We wilden eigen pas in Lichtenbusch, vlak op de grens met Duitsland, tanken maar een rood lampje op ons dashboard maakte duidelijk dat we toch beter in Waremme zouden tanken.

Als onze tank weer vol is, en iedereen voorzien is van drank en voedsel voor de nachtelijke rit rijden we verder richting Duitsland. We volgen de E40 tot aan de grens in Lichtenbusch, vervolgens gaat het verder tot in Keulen. Vlak na Keulen staat de man met de hamer al op Patrick te wachten. Hoog tijd voor een dutje. Dat dutje duurt een dik uurtje. Het valt trouwens op dat er heel veel Belgen zijn die langs deze weg onderweg zijn.

Behalve  veel Belgen zijn er ook opvallend veel Engelsen onderweg, en vaak ook nog eens met een aanhangwagen met een boot er op. We vragen ons af waar die naartoe trekken. We hebben ondertussen ook al een aantal bouwwerven op de Autobahn mogen verwerken. Tot nu toe ging dat zonder noemenswaardige vertraging. Als we in Wûrzburg naderen is het tijd voor een sanitaire stop.  Een koffietje kan er ook al in, de zon is ondertussen al opgekomen. Carine heeft ondertussen ontdekt dat onze auto een alarmsysteem heeft. Dat deed ze samen met de rest van de parking…

Een paar kilometer na de parking verlaten we de A3 en draaien de A7 op. We rijden zo in de richting van Ulm.
Het is de bedoeling om ook bij te tanken op de Parkplatz Ellwanger Berge West, alwaar zich een Total tankstation bevindt.
Tot onze grote verrassing is bevindt bevond geworden. Het tankstation is er nog, maar lijkt nu eerder op een Esso station.
Maar geen nood, er is nog genoeg diesel in onze tank om door te rijden tot vlak bij Ulm. Daar bevindt zich net naast de snelweg ook een Total-station en kunnen we onze tank weer vullen.

Vanaf nu rijden we rechstreeks door tot bij het Rosenberger wegrestaurant in Hohenems. Hierbij komen we ook in onze eerste file terecht. In de buurt van Memmingen, waar we van de A7 afbuigen naar de A96 is er een accordeonfile. Maar geluk valt het allemaal heel goed mee en verliezen we hoop en al een dikke 5 minuten.
Het is al 10 uur gepasseerd als we bij Rosenberger aankomen, waar zich net een Chinese invasie voordeed in de sanitaire afdeling.
We nuttigen ons ontbijt, en beginnen dan aan de laatste etappe van onze reis naar Fiss.

We hebben trouwens net zoals afgelopen winter geen klassiek snelwegenvignet gekocht, maar online een elektronisch exemplaar besteld; Dat werkt op het principe van nummerplaatherkenning. Volgens de bevestingsmail die je dan krijgt bij je online aankoop moet je ook geen aankoopbewijs in de auto bewaren. Maar geloof ons, je kan het beter bijhebben, want bij een wegcontrole konden de ASfinag heren toch niet meteen zien of we wel een virtuele sticker gekocht hadden.
Omdat het mooi weer is, en we tijd genoeg hebben, rijden we niet door de Arlbergtunnel, maar rijden we over de pas.

Omstreeks kwart voor één komen we aan in Fiss, bij Apart Carina. We krijgen een hartelijk welkom van de familie Pale.
Het is niet de eerste keer dat we hier komen. De vorige twee keren hebben we hier telkens een prachtige vakantie beleefd.
Vorig jaar waren we te laat ons verblijf te boeken en toen moesten we noodgedwongen naar een ander apartement uitwijken.
Maar voor dit jaar waren we er op tijd bij. Na een gezellige babbel met een tas koffie en een bijhorend koekje is het tijd om ons apartement te gaan betrekken. Uiteraard niet zonder eerst een drink te doen op eenieders gezondheid.

Na een lekkere maaltijd, bereid door chef-kok Sydney brengen we nog een kort bezoek aan de Wolfssee, en we drinken nog een glas in café Marende.

En daarmee zit onze eerste vakantie dag er op. Morgen trekken we onze wandelschoenen aan, en gaan er zelfs mee op stap !

Tot dan !