Selecteer een pagina

Ook vandaag zijn we weer aktief geweest, niet dat u waarschijnlijk anders van ons zou verwacht hebben, maar we benadrukken het toch nog maar eventjes.
Deze voormiddag zijn we te voet naar Zweden geweest. En neen, daarmee bedoelen we niet naar de Ikea, die hebben we hier in de verre omgeving nog niet gezien. Maar wel naar het echte Zweden. Toevalligerwijs ligt dat hier eigenlijk maar op een steenworp vanaf. Als het nog koud genoeg was, dan hadden we gewoon de Muonio rivier kunnen oversteken en we stonden in het land van Pipi Lankous.
Helaas vriest het al een tijdje niet meer zo fel, en is het ijs niet overal even dik meer, zodat het ten zeerste wordt afgeraden om zo maar de rivier over te steken (tenzij men famillie is van ene J.C. uit Nazareth). Gelukkig voor ons is er ook nog een echte brug over de river, waar je van Finland naar Zweden, en ook omgekeerd kan gaan. Dus trekken we onze stevige winterlaarzen aan en gaan we op weg naar de grensovergang. Veel verkeer passeert er hier niet. Maar Muonio is nu niet bepaald een metropool te noemen, en aan de overkant van ’t water (Zweden) is in de verste verte geen bebouwing te bespeuren. Dus hebben we de grensovergang voor ons alleen.

We nemen ruim de tijd om foto’s te maken vanop de brug tussen Finland en Zweden.
De weinige passanten die voorbij komen kijken toch maar raar naar die twee vreemde figuren die staan te fotograferen en te filmen. Precies of ze hebben nog nooit een brug van dichtbij gezien.
Onder ons zien we de Muonio stromen. Hier is het ijs al op sommige plaatsen verdwenen doordat het water hier tamelijk snel stroomt.
Na onze fotoshoot op de brug steken we de grens over en gaan we Zweden verkennen. Nu ja, verkennen is een groot woord. We zijn een paar honderd meter ver Zweden binnen gegaan. Net ver genoeg om er officieel geweest te zijn, en dat volstaat voor ons al.
We zullen nog wel eens terug komen voor een uitgebreider bezoek.

Daarna is het tijd om terug te keren naar onze kamer in Harriniva, het is bijna middag, en dan is het lunchtijd. Daar heeft Patrick vandaag geleerd dat men slagroom normaal gezien niet als een alleenstaand dessert beschouwd, maar dat het bij een ander dessert wordt toegevoegd. Desalnietemin heeft hij toch twee grote porties achterover geslagen.
Dan nog snel terug naar onze kamer om onze thermische pakken aan te trekken. Bij buitentemperaturen van om en bij de 8 graden is dat lichtelijk overkill, maar aangezien je nooit weet of we misschien wel in een sneeuwstorm van het type uit de film “The day after tomorrow” gaan uit komen, spelen we liever zeker. Om 13 uur worden we aan de receptie verwacht voor onze volgende activiteit : de Husky-Safari.
Bij het woord Safari dachten wij in het verleden altijd aan zaken zoals olifanten, leeuwen, en andere tropische huisdieren. Maar klaarblijkelijk valt een tocht met hond en slede ook onder de noemer safari.
Net zoals gisteren bij het sneeuwscooteren kregen we van onze begeleider Marko eerst een instructievideo te zien die ons de basisregels van het rijden met sleehonden bijbrengt.
De allerbelangrijkste regel is dat altijd op de rem van je slede moet blijven staan als je ergens gestopt bent. Nooit van de rem afstappen, want anders zouden de zes snoodaards die uw slede voortrekken er wel eens alleen met uw passagier vandoor kunnen gaan. Voor de rest is het niet zo moeilijk, er vanuit gaande dat de honden de weg wel weten.

We krijgen allemaal onze slede toegewezen.  Carine neemt plaats op de passagiersplaats, Patrick is bestuurder van dienst. Ondertussen worden onze honden aangelijnd, waarbij het opviel dat ze niet allemaal even dikke vriendjes zijn. Maar tien minuutjes later wordt het startsignaal gegeven en zijn we op weg met ons konvooi.

Wat ze ons ook niet op voorhand verteld hadden is dat wanneer je bergop moet met je slede, dat de bestuurder dan de honden een handje moet helpen. In de praktijk is dat handje eerder een voetje, een beetje vergelijkbaar met rijden met een trottinette. Leuk voor de honden, vermoeiend voor de bestuurder. Nu weten we direct waarom Carine zo graag als passagier meereed.
Ook interessant om weten is dat zo’n sleehond niet echt stopt als hij een grote of kleine boodschap moet doen. Ze doen het al lopende, wat voor de mensen die achter de honden “hangen” een eerder apart uitzicht oplevert. En de bestuurder moet bij het “meestapppen” altijd goed oppassen voor misstappen. De rit zelf gaat door prachtige landschappen, die vandaag baden in het zonlicht. Onze zonnebrillen komen echt wel van pas.  Halverwege houden we even halt voor de klassieke foto’s van mens en hond samen in harmonie.

En dan gaat de rit weer verder, het is echt genieten, de fysieke inspanning om af en toe de hondjes een beetje te ondersteunen nemen we er graag bij.
Naargelang we ons vertrekpunt terug beginnen te naderen beginnen de honden ook uit zichzelf sneller te lopen. Waarschijnlijk om dat ze al met hun avondmaal in gedachten zitten.
Wanneer we terug in de kennel aangekomen zijn krijgen we van Marko nog een heleboel bijkomende informatie. Zo zitten er hier bij Harriniva meer dan 400 sleehonden bij elkaar. Die elk een unieke naam hebben. En Marko is er fier op dat elke hond van zijn sectie van de kennel persoonlijk bij naam kent.

En als kers op de taart haalt Marko ook nog een puppy uit één van hokken, die is nu meer dan 6 weken oud en heeft al zijn inentingen gekregen, en wordt vanaf nu meteen met mensen in contact gebracht, zodat hij er van jongs af aan al kan aan wennen. Hij vertelt er ook meteen bij dat men hier geen honden verkoopt. Alle honden dienen voor de safari’s.

En zo zat onze activiteit voor vandaag er weer op. Morgen gaan we de lokale kultuur van Lapland van naderbij leren kennen. Daar zit naar ’t schijnt ook een ritje met een rendier bij. We zijn benieuwd…