Selecteer een pagina

Na een verkwikkende nachtrust werden we vanmorgen omstreeks half zeven wakker in het verre Muonio in Lapland/Finland. Vandaag is het onze eerste echte volledige dag hier, en er staat al heel wat op het programma. Om kwart voor tien moeten we onze uitrusting gaan passen. We krijgen voor de tijd dat we hier zijn de beschikking over een thermisch pak, thermische laarzen, dikke handschoenen, kousen en zelfs een binnenmuts voor in een helm. Maar eerst gaan we ontbijten. Dat ontbijt is meer dan we verwacht hadden, bijna alles wat je je maar kan wensen als ontbijt is hier te krijgen.
Daarna trekken we onze zelf meegebrachte winterkledij aan, en gaan we buiten een kleine verkenningstocht doen. We gaan effe tot aan de oever van de Muonio, de rivier die de grens tussen Finland en Zweden vormt. Deze is tijdens de winter dicht gevroren, maar op het einde van de winterseizoen is het ijs niet meer overal even dik en kan je maar op bepaalde plekken nog via het ijs de rivier oversteken.

Daarna gaan we onze kledij passen, dat gaat heel snel, onze outfits passen gelijk een handschoen 😉
We brengen onze spullen snel naar onze kamer en daarna trekken we weer naar buiten om wat meer van de omgeving te verkennen, het duurt nog tot 13 uur voor dat we met de sneeuwscooter gaan rondsnorren.

Je blijft hier best op de paden en wegen, want als je er naast loopt zak je voor je ’t weet diep weg in de sneeuw.

Tegen twaalf uur trekken we terug naar Harriniva, want daar wacht de lunch op ons. Deze overtrof net zoals het ontbijt onze verwachtingen ruimschoots.
En dan is het tijd voor onze eerste echte activiteit, een snowscooter-safari.
Volledig uitgedost in onze thermische kledij staan we om 13 uur aan de receptie waar we door onze begeleidster worden opgewacht. Eerst krijgen we een korte video te zien met daarin de belangrijkste veiligheidsregels. Die zijn echt wel belangrijk, want zo’n snowscooter is een gevaarlijk ding als je niet weet hoe je er mee moet omgaan. Blijkbaar gebeuren er wekelijks wel ongevallen mee. En ook als het maar beperkt blijft tot stoffelijke schade, ben je als bestuurder toch nog tot 600 euro zelf aansprakelijk.
Na de video krijgen we onze helmen, en moeten de chauffeurs nog een verklaring ondertekenen dat ze de instructies begrepen hebben, een rijbewijs hebben, en medisch in staat zijn om een voertuig te besturen. Ze nemen hier duidelijk geen risico’s.
Buiten bij de sneeuwscooters wordt ons nog eens uitgelegd hoe het allemaal in de praktijk werkt, en dan kunnen we er aan beginnen.
In het begin is het een beetje wennen, je hebt de indruk dat de sneeuwscooter zijn eigen weg wil gaan, en je moet ook nog gewend worden aan de kracht van die machine. Maar na 10 minuutjes hebben we ’t helemaal onder de knie en zoeven we als volleerde sneeuwscooteraars door de Laplandse sneeuwlandschappen.

Het eerste stuk van de rit ging over min of meer vlak terrein met hier en daar eens een bultje. Maar dan wordt het tijd voor een echte klim tot bovenaan één van de hogere heuvels uit de omgeving.
Daarboven ziet het er sprookjesachtig mooi uit. De bomen zijn hier bedekt met dikke pakken sneeuw.

En we zijn blijkbaar nog niet helemaal boven want we blijven klimmen tot op de top van de heuvel. Daar hebben we een prachtig uitzicht over de wijde omgeving met zijn bossen en meren.

Daarna rijden (of glijden) we terug naar beneden en rijden we door een gebied dat in de zomer ontoegankelijk is omdat het één groot moeras is. Blijkbaar is 75% van Lapland moerasgebied. In de winter merk je daar niets van. En dan komen we aan een grote open vlakte, waar we de gashendel van de sneeuwscooter eens mogen opendraaien. Weliswaar rekeninghoudende met de maximaal toegelaten snelheid van 80 kilometer per uur. Zelf zijn we tot 70 km per uur gegaan, naar onze mening was dat al meer als snel genoeg. Er volgen een paar van deze open vlaktes na elkaar, op de laatste stoppen we in het midden. Deze vlaktes zijn trouwens geen weilanden maar dichtgevroren meren.
We stoppen effe om een aantal Husky-sledes te laten voorbijkomen. En uiteraard maken we van de gelegenheid gebruik om dit ook weer op foto en video vast te leggen.

Daarna rijden we nog een half uurtje verder door de wildernis (zoals ze dat hier noemen) om uiteindelijk weer bij Harriniva aan te komen. Ons tochtje heeft meer dan twee en een half uur geduurd en we hebben van elke seconde ervan genoten. En onze ontmoeting met de husky-sledes doet ons al uitkijken naar morgen. Dan mogen we namelijk zelf de teugels in handen nemen.