Selecteer een pagina

Jullie hadden ook nog een verslag van onze sneeuwschoentocht en terugreis te goed. Belofte maakt schuld, dus hier gaan we !

Zaterdagvoormiddag hadden we nog een wandeling in de omgeving gemaakt. In de namiddag hebben we dan onze koffers al maar gepakt. Niet omdat we al moesten vertrekken, maar we gaan ’s avonds nog een sneeuwschoenwandeling maken, en daarvan komen we pas rond middernacht (of later) terug.
En ons luchthavenvervoer naar de luchthaven vertrekt ’s morgens al om half tien, dus is het handig dat we ’s morgens vroeg niet meer moeten gaan pakken.
Om kwart voor 9 ’s avonds staan we weer netjes in ons thermisch pak aan de receptie, te wachten op onze begeleiding voor de tocht. Zouden we het nooderlicht te zien krijgen ? We hebben onze twijfels want de zonne-activiteit, die mee bepaalt of je al dan niet noorderlicht krijgt is terug aan de lage kant.
Onze twee vrouwelijke begeleidsters hebben er nochtans een goed oog op, en wie zijn wij om de kenners te gaan tegenspreken ?
Met twee mini-busjes worden we naar ons vertrekpunt gebracht, dat is op de parking van het Laplandhotel Olos. We trekken onze sneeuwschoenen aan, zetten de lampjes die we gekregen hebben op ons hoofd, en weg zijn we.
Je denkt bij jezelf, zo een beetje met van die ski’s door de sneeuw ploeteren, dat kan toch niet zo moeilijk zijn ? Wel… na 5 minuten dachten we er al helemaal anders over. Dat kwam misschien ook wel doordat de wandeling niet bepaald over vlak terrein verloopt, maar op de steile helling van de heuvel die hier ook deels als skipiste gebruikt wordt. We zijn hier trouwens al twee keer geweest deze week, met de sneeuwscooter, en toen vonden we het al een stevige klim.
Gelukkig houden onze gidsen regelmatig halt om wat te vertellen over de streek en tradities.
Omdat de maan het landschap verlicht hebben we onze koplampjes niet echt nodig. En het creëert een speciaal sfeertje zo in de maneschijn in groepsverband een heuvel te beklimmen. Ondertussen vangen we ook al de eerste signalen van het noorderlicht op.

We trekken nog een stuk verder, naar de top van de heuvel, terwijl het noorderlicht alsmaar sterker begint te worden. Als we op de top aankomen nemen we een langere pauze, om te kunnen fotograferen en warme drank te drinken. Het vriest ondertussen al stevig onder nul, maar buiten een koud gezicht hebben we daar weinig last van.

Onze gidsen hadden gelijk, het noorderlicht was er, in al zijn glorie !
Daarna was het tijd om terug af te dalen, want wie naar omhoog klimt, moet vroeg of laat ook weer naar beneden. Dat trouwens ook gemakkelijker gezegd als gedaan. En zelfs met sneeuwschoenen aan kan het voorvallen dat je wegzakt in de sneeuw en omvalt. Terug rechtkomen is dan een hele onderneming omdat je je nergens kan op steunen om recht te staan. Als je probeert om op je handen te steunen, dan schieten je armen tot aan je oksels in de sneeuw. Rechtstaan gaat het best als je kan steunen op de ski’s van iemand anders. Maar we hebben onze afdaling overleefd. Moe, maar uiterst voldaan kruipen weer in ons mini-busje dat ons terug naar Harriniva brengt. Om half 1 ’s nachts komen we daar aan. Nog snel een laatste biertje in de bar, en dan is het slapenstijd.

’s Zondags zijn we al rond een uur of half 7 plaatselijke tijd wakker. Nog snel de allerlaatste spullen in onze koffers wegsteken, de koffers nog eens wegen om zeker te zijn dat we het gewicht mooi verdeeld hebben, en dan kunnen we voor de laatste keer gaan ontbijten. Na het ontbijt brengen we onze kledij die we hier ter beschikking gekregen hebben terug naar de materiaalkamer. En dan is het tijd om nog een laatste check van de kamer te doen, om te kijken of we niks vergeten zijn, en we kunnen ons naar de receptie begeven. Carine probeert nog snel de Gazet van Lapland te lezen, maar besluit om het maar op prentjes kijken te houden.

Stipt om half tien vertrekken we naar de luchthaven van Kittila, een rit van een dik uur, want we pikken onderweg nog gasten van andere hotels op. De luchthaven van Kittila is klein maar gezellig. In de terminal staan er overal schommelstoelen om het wachten een beetje aangenamer te maken.

We moeten vandaag 3 vluchten doen, waarbij de eerste de kortste is, amper 146 kilometer.
Dat is de vlucht van Kittila naar Ivalo, waar we op het vliegtuig mogen blijven zitten terwijl er passagiers afstappen en bijkomen. De vlucht is zo kort dat van zodra het vliegtuig goed en wel in de lucht is er al aangekondigd wordt dat we gaan landen. De vlucht van Ivalo naar Helsinki duurt wel wat langer, dat is bijna 1000 kilometer ver, dus een dik uurtje vliegen.

In Helsinki hebben we meer dan een uur tijd tussen twee vluchten, dus nuttigen we daar nog snel een kleine maaltijd. En om kwart voor 4 is het boarding-time, voor onze vlucht naar Brussel. ​

We hadden waarschijnlijk de wind van achteren, want een kwartier eerder dan voorzien arriveerden we al op Brussels International Airport (Zaventem voor de vrienden). Onze reis naar het hoge noorden zit er nu echt op. Nog snel onze bagage afhalen en dan naar huis. Voor dat laatste stond onze goeie vriendin Frieda al op ons te wachten.