Selecteer een pagina

Het is al zaterdag, de week is voorbij gevlogen ! Voor onze laatste volledige dag in Lannavaara hebben we nog twee activiteiten op ons programma staan. Als eerste gaan we nog een hele dag met de huskies op toer.
We gaan een trip van een dikke 40 kilometer doen met onze blaffende vrienden. Na een korte uitleg over hoe alles in zijn werk gaan (we hebben al ervaring) mogen we in en achterop onze slede plaatsnemen en begint de pret.
Het belooft mooi weer te worden vandaag, hier en daar een wolk, maar vooral heel veel opklaringen.

De route die we vandaag gaan afleggen bevat een paar flinke heuvels. Dat betekent dat de musher, dat is de persoon die achterop de slede staat, ook zijn steentje moet bijdragen en regelmatig mee de slede naar boven moet duwen.
Wie dacht dat met een hondeslede rijden iets was waarbij je zelf niks moet doen, die zou wel eens bedrogen kunnen uitkomen.
Tegen de middag hebben we alle beklimmingen achter de rug en is het tijd voor ons middagmaal. Terwijl onze honden uitrusten maakt Connor, onze gids, een kampvuur waar de soep op wordt opgewarmd en waar we onze broodjes boven kunnen roosteren.

Na onze middagpauze is iedereen, inclusief de honden, weer op kracht gekomen en beginnen we aan de terugkeer naar de lodge. Connor besluit om eens een keertje een andere route te nemen dan welke ze normaal altijd doen bij een dagtrip. Het zou dan wel eens kunnen dat de honden op bepaalde splitsingen de verkeerde kant uit gaan, dan is het bedoeling dat we de slede stoppen en op hulp wachten.
Zover is het niet gekomen, maar Patrick heeft wel het Europees record in de discipline “achter een slede hangen” gebroken. Op een gegeven moment moesten we een scherpe bocht nemen en daarbij kwam onze slede in de diepe sneeuw terecht, met als gevolg dat het hele boeltje kantelde. Dat is op zich niet echt een probleem, want je valt zacht. Het probleem dook echter op wanneer Patrick de slede terug recht probeerde te zetten. Voor de honden was dat namelijk het signaal om terug te beginnen trekken aan de slede. Daarop heeft Patrick de rem van de slede vastgegrepen en geprobeerd deze terwijl hij op zijn buik achter de door de honden voortgetrokken slede hing te gebruiken om alles te stoppen. Maar dat lukte niet echt, want van zodra de slede tot stilstand kwam en hij probeerde om recht te staan was dat voor de honden het signaal om terug te beginnen lopen. Waardoor hij terug op zijn buik werd voortgetrokken achter de slede. Dat leverde achteraf hilarische videobeelden op, die we zeker nog gaan delen. Uiteindelijk bleven de honden toch staan, en kon Carine terug op haar plaats in de slede gaan zitten, en konden we zonder verdere incidenten doorrijden tot aan de kennel.

Als we veilig en wel teruggekeerd zijn in de kennel, helpen we met het losmaken van de honden. Het is belangrijk voor de honden dat ze appreciatie krijgen voor hun prestaties. Daarom stappen we niet gewoon van onze slede en zoeken we de warmte van de lodge op, maar spenderen we nog wat tijd met de honden. Al deze honden hebben een heel hoge aaibaarheidsfactor. Ze vinden het super om geknuffeld te worden. En wij vinden dat ook een geweldige ervaring.

Na onze quality-time met de honden is het tijd om stilletjesaan onze valiezen al beginnen te pakken. Morgenvroeg vertrekken we naar de luchthaven van Kitilla om van daaruit terug te vliegen naar Brussel.
Maar we doen de boeken nog niet helemaal toe, want om half negen ’s avonds bestijgen we nog een een laatste keer de sneeuwscooters voor een aurora-zoektocht.
Die toch was ook heel avontuurlijk, inclusief een sneeuwscooter die meer dan een meter diep in de sneeuw wegzakte. Behalve het harde larbeur om de scooter terug rijdende te krijgen was er ook nog tijd voor een kampvuurtje in de sneeuw, inclusief marshmellows en koekjes.

We hadden zelfs het geluk om nochmaals het noorderlicht te kunnen aanschouwen. Als we iets voor middernacht terug bij de lodge aankomen zijn we moe maar zeer voldaan.
Onze vakantie in Lapland zit er nu echt op. Morgen om half vertrekt de bus naar de luchthaven van Kitilla en dan is onze vakantie echt voorbij.
In totaal hebben we voor meer dan 400 gigabytes aan foto en videomateriaal verzameld. Materiaal genoeg om een mooi fotoalbum, een leuke videofilm te maken.
En stiekem denken we al aan volgende Lapland-expeditie, wie weet kunen we nog meer mensen overtuigen om met ons mee op vakantie te gaan !