Selecteer een pagina
Lapland 2018 – De laatste dag

Lapland 2018 – De laatste dag

Onze week in Lapland is weer veel te snel voorbij gegaan. Gegaan is niet het juiste woord, het is eerder voorbij gevlogen.
Het lijkt of we hier pas gisteren zijn aangekomen, maar er is al een week voorbij gegaan.
Ook voor onze laatste dag blijven we niet op onze kont zitten, maar trekken we weer naar buiten. Na het ontbijt trekken we onze warme kledij aan en gaan we in de richting van de dichtgevroren rivier. Er is vandaag ook nog een huskie-tocht gepland en die vertrekt om tien uur aan de lodge. Als we tegen dan op het ijs staan, kunnen we mooie foto’s maken van de sledes die voorbij gegleden komen.

Iets voor tienen staan we al op het ijs. In de verte horen we de honden luid blaffen in de kennel. Dat is het teken dat men bijna gaat vertrekken. Op het moment dat het terug stil wordt weten we dat de Huskies vertrokken zijn en dat ze binnen een dikke vijf minuten bij ons op het ijs gaan voorbijkomen.

Als de honden gepasseerd zijn, trekken we terug naar de oever. Daar komt het kleine kind in Patrick naar boven. Hij laat zich eens helemaal gaan in de diepe sneeuw.

Na het speelkwartiertje keren we terug naar de lodge. De tijd vliegt hier voorbij. Het is al weer bijna middag, Het middagmaal wacht al op ons.
Na het eten gaat Patrick  voor de laatste keer zijn drone in de lucht laten.

We hebben ook nog een luchtpanoramafoto gemaakt. Die kan je HIER zien.
Voor de video’s van onze dronevluchten is het nog even wachten tot we weer thuis zijn. Daar komt nog wat montagewerk op de PC aan te pas.

En daarmee komt er een einde aan onze vakantie in Lannavaara in Zweeds Lapland, Het was weer een onvergetelijke ervaring. Eentje die we niet gauw zullen vergeten.
Morgenvroeg staat er een busrit van 3 uur op het programma, naar de luchthaven van Kittila. Vandaar vliegen we eerst naar Trömso in Noorwegen, en vandaar rechtstreeks naar Brussel. Als alles goed verloopt komen we tussen 16 en 17 uur terug aan in Zaventem. U mag ons altijd feestelijk opwachten 🙂

Lapland 2018 – Dagtocht

Lapland 2018 – Dagtocht

Vandaag staat er een dag-activiteit op het programma. We gaan de hele dag op stap (of moeten we zeggen op slee) met de Huskies. Het belooft trouwens weer een prachtige dag te worden. De zon is al van de partij en jaagt de laatste sneeuwwolken weg. We nuttigen eerst ons ontbijt, want we moeten zien dat we op krachten zijn om de hele dag buiten te verblijven bij een temperatuur van om en bij de -17. Het is dus relatief “warm” vandaag.
Na het ontbijt trekken we onze warme kledij aan, en trekken we naar de kennel. De honden zijn aan aangelijnd en liggen rustig te wachten voor hun slede.

Het valt echt op hoe gedisciplineerd deze honden zijn. Ze liggen of zitten rustig te wachten voor hun slede. Twee jaar geleden in Finland was het helemaal anders. Daar waren ze amper te houden. Misschien komt hier door een andere aanpak. Zolang er niet vertrokken wordt mogen de gasten niet voorbij de eerste slede komen. De honden weten dan dat er nog niet vertrokken wordt. Ze hebben trouwens een hele hoge aaibaarheidsfactor. Ze komen ook zelf “vragen” om geaaid te worden.
Onze gids voor vandaag is Sandro, die tevens eigenaar is van de honden, en ook van de Lodge. We krijgen nog een korte uitleg over hoe de dag er gaat uit zien en dan vertrekken we meteen.

Voor wie zich afvraagt wat er gebeurt als zo een Huskie zijn grote boodschap moet tijdens het lopen, hebben we hier het antwoord. Ofwel doet hij (of zij) het al lopende, wat bijzonder spannend is voor diegene die dan in de slede zit op ooghoogte van de “uitlaat” van de hond. Ofwel stopt de hond en doet rustig zijn gevoeg. Iedereen moet dan maar eventjes wachten. No stress !

Het eerste stuk van onze trip komt ons bekend voor. Hier hebben we de vorige keer ook al gereden. Eerst over het kleine riviertje, dan de straat oversteken, en vervolgens over de grote rivier. Het heeft ondertussen ook opgehouden met sneeuwen. De zon heeft nu het alleenrecht over de blauwe hemel.

Na een dikke twee uurtjes rijden komen we aan op de plek waar we ons kampvuur gaan aansteken en eten.
We beginnen uiteraard met de ondertussen al traditioneel geworden hot juice, deze keer warm appelsap. Dat is iets wat Patrick onder normale omstandigheden niet door zijn keelgat zou kunnen krijgen. Maar hier in Lapland smaakt het iedere keer heerlijk.
Terwijl de soep al in een ketel boven het kampvuur aan het pruttelen is krijgen we ondertussen ook nog lekkere broodjes.
De soep is trouwens ook heerlijk, en afronden doen we met een goeie koffie en de eveneens traditionele koekjes.

Na ons middagmaal is het tijd om terug te keren naar de lodge. Dat is ook weer een rit van een dikke twee uur. Door het magnifieke landschap vergeet je echter dat het nog altijd stevig vriest. Met zo’n hondenslee rijden geeft echt een zalig gevoel. Het is ten volle genieten terwijl je door het landschap glijdt.

Na weer twee uurtjes gereden te hebben komt de lodge in zicht. Dat merk je ook aan de honden, die steken nog een laatste tandje bij om snel weer in hun kennel aan te komen, waar het eten op hen wacht. Voor ons zit de dagtrip er dan ook weer op. Straks wacht er ons weer een lekker avondmaal en dan kunnen we deze geslaagde dag afsluiten.

Lapland 2018 – Naar de kerk en dan ten hemel stijgen

Lapland 2018 – Naar de kerk en dan ten hemel stijgen

Het begint al een gewoonte te worden. Opstaan met een pracht van een zonsopgang aan het raam van de kamer. Ook vandaag was dat weer het geval. Voor vandaag hebben we een avondactiviteit op de planning staan. Om half negen vanavond trekken we de wildernis in op zoek naar auroras en andere leuke dingen. Dat wil ook wel zeggen dat we zelf voor invulling dienen te zorgen voor ons dagprogramma. Maar dat is geen probleem, we hebben al enkele dingen in het hoofd die we vandaag kunnen gaan doen. We beginnen met een wandeling naar de dorpswinkel, en omdat we tijd genoeg hebben nemen we een ruime omweg. Op die manier komen we waarschijnlijk ook nog een groep tegen die een sledetocht met de Huskies maken.

Achter ons horen we de Huskies al luid blaffen in de kennel. Dat is het teken dat ze bijna mogen gaan vertrekken. Als de honden in de gaten hebben dat het startsein bijna gegeven gaat worden, dan zijn ze amper te houden. Voor ons is dat het teken om een goeie plek te zoeken waar we ons kunnen opstellen om te fotograferen en te filmen. Daarbij is het belangrijk om het pad voor de sledes vrij te houden. Anders zouden er wel eens ongevallen kunnen gebeuren. We hebben een mooie plek gevonden, in een bocht vlak achter de plek waar de sledes uit de bevroren rivier omhoog komen.

Als de Huskies gepasseerd zijn volgen we het pad in de richting van de enige weg richting Oosten. Daar zijn we gisteren ook al geweest. Vandaar trekken we nu verder in de richting van de kerk. We hebben gehoord dat je deze kerk dagelijks kan bezoeken van 10 tot 18 uur. Dus gaan we daar zeker eens een kijkje nemen

Het kerkje is heel sober ingericht van binnen, maar toch op één of andere manier gezellig te noemen. Als je binnenkomt in de kerk heb je eerst een ruimte waar je je winterkledij kan uitdoen, zodat je je niet zit kapot te zweten tijdens de dienst. Er is ook aan de toeristen gedacht, want er hangt een kastje aan de muur met daarop knoppen waarmee je een uitleg kan horen over de geschiedenis van de kerk. Niet alleen in het Zweeds, maar ook in ’t Fins, Duits, Engels en Frans. Aan de vlamingen werd er nog niet gedacht, of ze gaan er hier vanuit dat we slim genoeg zijn om de andere talen te verstaan.

Na ons kerkbezoek (waarschijnlijk het enige dit jaar) trekken we verder naar de dorpswinkel, die ligt op een steenworp van de kerk verwijderd. Met onze aankopen trekken we dan terug naar de lodge. Het is al bijna middag, tijd voor de lunch.

Deze namiddag gaan we elk onze eigen weg. Carine blijft in de lodge om al wat orde in onze fotocollectie te brengen (we zitten al boven de 100 gigabytes aan foto en video). Patrick gaat nog wat vliegen met de drone. Deze keer van aan de achterzijde van de lodge.

Je bent hier trouwens nooit echt alleen in de vlaktes. Toen Patrick aan het inpakken was na drie geslaagde vluchten, hoorde hij achter hem ineens stappen in de sneeuw. Men zou dan een wandelaar verwachten, maar het bleken drie rendieren te zijn die eens kwamen kijken wat deze vreemde snuiter hier aan het uitspoken was.

En na het avondmaal maken we ons klaar voor onze geplande activiteit van vandaag. We gaan met een sneeuwscooter naar de top van één van de “bergen” hier in de omgeving. Daar gaan we dan proberen het noorderlicht te spotten, en in de tussentijd gaan we ook nog een vuurtje stoken. Als overdag rijden met een sneeuwscooter al de moeite is, dan is het in het pikkedonker, en terwijl het dan ook nog eens sneeuwt helemaal een uitdaging. Maar wie ons een beetje kent weet dat we niet snel een uitdaging uit de weg gaan…
In totaal was onze rit bijna 22 kilometers lang, met een lange pauze onderweg, waar we een kampvuur stookten en van onze gids allerlei interessante verhalen te horen kregen over de sami-cultuur en uiteraard ook over het noorderlicht.
Dat noorderlicht kwam ook te voorschijn terwijl we daar boven zaten, wat de nodige ooh’s en aah’s opleverde.

Spijtig genoeg kwam de bewolking terug opzetten en begon het weer te sneeuwen en was het noorderlicht even snel verdwenen als dat het kwam. Maar het was toch een heel bijzondere ervaring om zo boven op een berg bij het kampvuur naar het noorderlicht te zitten kijken.
Dan is het tijd om onze sneeuwscooters weer te starten en terug te keren naar de lodge.
Morgenvroeg vertrekken we op dagtocht met de huskies, daar kijken we reikhalzend naar uit !

Lapland 2018 – We vliegen er in

Lapland 2018 – We vliegen er in

We zijn hier tot nu toe al elke morgen wakker geworden met een pracht van een zonsopgang. Ook deze ochtend was dat weer het geval. Vanuit onze kamer kijken we door een bosje dat onder een dikke sneeuwlaag ligt in de richting van de vlaktes. Alleen al voor dat zicht zou je hier komen logeren. Maar uiteraard zijn we hier voor nog andere zaken dan wakker worden met een mooie zonsopgang. De thermometer duidt iets voor achten een buitentemperatuur van zo’n -34 graden aan. Dat is tamelijk fris, zelfs voor kou-liefhebbers zoals wij. Gelukkig stijgt de temperatuur langzaam, tot een zalige -27 graden. Daarom trekken we na het onbijt weer onze thermische kledij aan en trekken we er op uit met fototoestel en drone.

Er loopt een weg door Lannavaara die nog zo’n 40 kilometer doorloopt in de richting van het Oosten. Op het einde van die weg staat nog 1 huis, met 1 inwoner, en dan is het gedaan. We zijn niet van plan om deze brave ziel gaan te bezoeken, maar we wilden het jullie toch heel graag meegeven. Wij gaan deze weg een paar honderd meter volgen en daar proberen om onze drone nog eens in de lucht te laten.

De extreme temperaturen hier in Lapland hebben gevolgen voor alles wat met batterijen werkt. Dus ook voor onze camera’s en drone. Vooral bij die laatste is het belangrijk dat de batterijen lang genoeg meegaan. Om te vermijden dat de drone anders gelijk een baksteen uit de lucht komt te vallen. Daarom hebben we accu’s verpakt in een speciale zak, samen met enkele handverwarmertjes, zodat de accu’s op lichaamstemperatuur zijn. Dan nog moeten we er voor zorgen dat we niet te veel tijd verliezen bij het uitpakken en klaarmaken van de drone. Zoniet blijft er onvoldoende capaciteit in de accu’s over.

Terwijl Patrick het luchtruim opzoekt, gaat Carine op de begane grond opzoek naar mooie fotomotieven.

Ook van bovenuit bekeken ziet het er hier prachtig uit.

Terwijl we beiden druk bezig zijn met filmen en fotograferen, komt er ook een groep hondesleerijders (of hoe noem je dat ? ) voorbij. Deze namiddag is het onze beurt. Dan gaan we ook met de slee rijden.

Na een klein uurtje is het tijd om de drone voor de laatste keer te laten landen en alles in te pakken. We moeten zien dat we tijdig terug aan de lodge zijn, zodat we straks ook met de slee kunnen gaan rijden.

Om half twee worden we aan de kennel verwacht. Deze is vlak naas te lodge gelegen. Onze sledes staan al klaar, onze honden zijn al aangelijnd. Het zijn trouwens Alaskan Huskies, en geen Siberian Huskies waarmee we op tocht gaan. De Alaskan Huskies zijn niet zo “dik” als hun Siberische soortgenoten. Ze zijn ook sterker, maar ze zijn even aaibaar. Ze kunnen wel agressief zijn naar elkaar toe, maar naar mensen toe zijn ze heel lief.

Als we in de kennel aankomen zitten onze viervoeters rustig op ons te wachten. Er is niks te bespeuren van nervositeit onder de honden. Maar dat blijft blijkbaar enkel maar zolang we niet tot aan de sledes lopen. Dan denken ze dat ze mogen vertrekken, en worden ze helemaal wild.
We krijgen eerst de nodige instructies over hoe we de slede moeten “bedienen”. De sledes van Aurora Mountain Lodge hebben twee remmen. Eentje om te vertragen, die ziet er uit als een rubberen mat waar je doormiddel van je voet(en) de slede kan doen vertragen. De andere is een metalen rem die zich in de sneeuw vastzet om er voor te zorgen dat je echt blijft stilstaan.
Er wordt ons ook nog op het hart gedrukt om bij een tussentijdse stop in geen geval de metalen rem los te laten vooraleer de slede ergens aan vastgemaakt is. Zoniet zijn de honden er alleen met je slee vandoor.
En dan wordt het startsein gegeven en zijn we op weg voor een tocht van bijna 3 uur door de prachtige omgeving van Lannavaara.

Met zo een slee rijden geeft een zalig gevoel. Je geniet voor 300 procent van de omgeving. Soms moet je de honden ook een beetje helpen. Bijvoorbeeld om een steile helling te overwinnen, dan geef je mee de slee een duwtje.
Halverwege de toch houden we even halt, voor het ondertussen al traditioneel geworden “hot juice” en zweeds koekje. Wie wil kan hier ook plaats wisselen, zodat de passagier de slee kan “besturen”.

Na onze pauze bestijgen we terug onze sledes, voor de terugweg naar de lodge. Onze honden zijn bijlange nog niet moe. Ze genieten van het trekken van de sledes.

Iets na 4 uur komen we terug aan bij de lodge. Dit was een geweldige activiteit. We vinden het zo geweldig dat we vrijdag een hele dag met de Huskies op stap gaan. Maar voor vandaag is onze kaars uit. Zodadelijk nog het avondmaal, en dan zal het snel bedtijd worden.

Lapland 2018 – Een vrije dag

Lapland 2018 – Een vrije dag

Vandaag hebben we een vrije dag. Dat betekent niet dat we vandaag de ganse dag op onze kamer gaan blijven. In tegendeel, we gaan vandaag weer met de camera’s in de hand op stap. Na het ontbijt is onze eerste bestemming het kleine winkeltje in het dorp. Om wat zoetigheid en vooral water te kopen. Het water in de lodge heeft namelijk een smaakje. Althans dat is wat er gezegd wordt. Carine smaakt het, Patrick smaakt niks. Het is ook niet vervuild of ongezond, maar we halen ons toch een paar flessen in de winkel. Ook al is het maar om iets om te drinken op onze kamer te hebben als de bar al gesloten is. Uiteraard komen we hier niet naar buiten zonder fototoestel en videocamera…

De dorpswinkel is pas om 10 uur geopend. Omdat we een kwartiertje te vroeg zijn maken we een klein ommetje. Dat kan je heel letterlijk nemen. We volgen een straat die in een grote boog rond de winkel loopt.

Het besneeuwde landschap ziet er uit alsof het rechtstreeks van een postkaart geplukt werd.

Stipt om 10 uur staan we aan de ingang van winkel. Onze eerste vaststelling is dat de zaak aan de binnenkant groter is dan dat ze aan de buitenkant toont. Tweede vaststelling is dat je ook hier, in het spreekwoordelijke hol van Pluto, met je bankkaart kan betalen. Je moet er alleen rekening mee houden dat de tekst op de betaalterminal ééntalig zweeds is. Maar aangezien zweeds een grappige variant van ons vlaamse dialect is lukt het ons nog wel om te betalen zonder dat onze bankkaart geblokkeerd wordt.
Na onze aankopen trekken we terug naar de lodge.

Terug aangekomen aan de lodge brengen we snel onze aankopen naar onze kamer, en daarna trekken we terug de natuur in. We verkennen de omgeving aan de achterkant van de lodge. Dat zijn allemaal smalle paadjes tussen de bomen.

Het is bijna middag als we terug aan de lodge aankomen. Tijd voor het middagmaal ! Daarna gaan we elke onze eigen weg. Carine gaat zich verdiepen in de wereld van de geologie in het geologisch museum van Lannavaara. Patrick gaat proberen om zijn drone in de lucht te krijgen. Iets wat bij temperaturen van lager dan 20 graden onder nul niet zo voor de hand liggend is.

Maar mits een paar kunstgrepen, zoals het op lichaamstemperatuur brengen van de accus van de drone, is het toch mogelijk om te vliegen. Weliswaar met de nodige voorzichtigheid. Want de batterijcapaciteit kan bij deze temperaturen heel snel naar beneden duiken. Als je dat niet op tijd gezien hebt, dan gebeurt hetzelfde met je drone. En dat is iets wat je de in deze omgeving met diepsneeuw best kan vermijden.

Het lukte zelfs om een panoramafoto te maken van de omgeving. Die kan je HIER zien.
Daarna gaf de Ipad die gebruikt wordt te zien wat er gefilmd en gefotografeerd wordt de pijp aan Maarten. Het is zo koud dat het ding gewoon uitschakelt zonder voorafgaande waarschuwing. Gelukkig hebben we de Ipad niet nodig voor het vliegen zelf. Maar nu wordt er zuiver op het zicht gevlogen en wordt er op goed geluk gefilmd en gefotografeerd.

Na 3 accu’s zit de vliegsessie voor vandaag er op. We zullen de komende dagen nog wel wat kunnen vliegen.
Ondertussen is Carine ook terug van haar geologie-lessen. We hebben nog een dik uurtje vooraleer we kunnen gaan eten.
Die tijd gebruiken we om onze foto’s op de pc te zetten, en een beetje aan deze blog te schrijven.
Voor vanavond is er weer kans op Noorderlicht, we houden ons alvast paraat.
Morgen is het weer een dag met activiteiten. We gaan met de hondenslee rijden, ’s avonds staat er nog een sneeuwschoenwandeling in het duister op het programma.

Lapland 2018 – ijskoud !

Lapland 2018 – ijskoud !

Gisteren was onze kaars heel vroeg uit. We waren dan ook al van 3 uur ’s morgens op de been, en dat kruipt in de kleren.
Maar vanochtend werden we al meteen op een prachtige zonsopgang getrakteerd.

Geef toe, als je dat bij je ontbijt geserveerd krijgt, dan kan de dag al niet meer stuk.
Er staan vandaag twee aktiviteiten op het programma. Deze voormiddag gaan we met de trapslee naar Mangigarden, een kleine rendierboerderij hier in Lannavaara. Daar gaan we wat nader kennismaken met de Sami-cultuur. De Sami zijn de oorspronkelijke bewoners van Lapland. En we gaan daar niet te voet naar toe, maar met de trapslee. Dat is een kruising tussen een slee en schaatsen. Het vergt enige behendigheid om je daar mee te verplaatsen, maar het lukt ons om zonder in het dekor te verdwijnen naar de rendierboerderij te glijden. Gelukkig voor ons met de nodige tussenstops. Eentje daarvan was aan het pittoreske kerkje van Lannavaara.

De trapsledes waarmee we ons verplaatsen hebben nog een extra voordeel. Je kan ze ook als stoeltje gebruiken. Wat handig is als onze gids wat uitleg geeft bij wat er allemaal te zien valt.
Vervolgens glijden we verder in de richting van de boerderij, waarbij we ook aan de enige winkel van Lannavaara voorbijkomen.

Na nog een paar honderd meters puffen, want het is echt wel een inspanning om je met de trapslee te verplaatsen, komen we aan op de boerderij. Daar worden we heel hartelijk ontvangen door een dame die ons alles vertelt over rendieren en vooral over de Sami-cultuur.

Na een boeiende uitleg over de rendieren brengen we bezoek aan tent zoals die vroeger door de Sami als woning gebruikt werd.
Het is moeilijk om je voor te stellen dat men vroeger met een heel gezin op zo’n klein oppervlak leefde. Dat heeft zo geduurd tot in de 50’er jaren, toen de Zweedse regering huizen ter beschikking stelde van de Sami. Weliswaar zonder elektriciteit of stromend water. Maar ze hadden nu de luxe van een echt dak boven het hoofd te hebben en een beetje privacy te hebben.

Na ons bezoek aan de tent trekken we naar een gezellig knusse hut, met in het midden een haardvuur waar de koffie al warm stond. We krijgen een heerlijke tas koffie, waar men ook nog een stukje diepgevroren kaas (die kwam waarschijnlijk van buiten) in gooit. Ondertussen krijgen we nog meer uitleg over de gebruiken en tradities van de Sami.
Daarna is het tijd om terug te keren naar onze lodge. Deze namiddag gaan we met de sneeuwscooter rijden, maar eerst moet ons foto en videomateriaal terug op temperatuur komen. Het is hier vandaag koud, heel koud. De temperatuur komt ook overdag niet boven de -20 graden celsius. Dat heeft tot gevolg dat ons materiaal ijskoud wordt, en dat de batterijen van sommige toestel er de brui aan geven wegens gewoonweg te koud. Terwijl ons materiaal langzaam ontdooit nuttigen wij ondertussen ons middagmaal.

We krijgen eerst een uitvoerige uitleg over hoe er met een sneeuwscooter gereden moet worden. Daarbij gaat er heel veel aandacht uit naar de veiligheid. De scooters waarmee we gaan rijden hebben een vermogen van 65 PK en kunnen tot 120 km per uur snel rijden. Het zijn dus eigenlijk best wel gevaarlijke dingen, zeker als je niet weet waarmee je bezig bent.
Twee jaar geleden hebben we in Finland ook al met de scooter gereden, maar toch leren we nog nieuwe dingen bij.
Daarna wordt het startsein gegeven en trekken we de toendra in.
Onderweg stoppen we regelmatig zodat we ook van de prachtige omgeving kunnen genieten.

Met onze sneeuwscooters volgen we een vooraf uitgezet traject. Het is ook best dat je daar op blijft. Want er naast beland je zo in de diepe sneeuw. En die is hier echt wel diep.

Korian, onze gids, maakt van de gelegenheid gebruik om ons de pinguïn-duik te demonstreren.

De zon begint langzaamaan onder te gaan, maar we zijn terug aan de lodge voordat het donker wordt. Ook nu moeten we onze foto en videoapparatuur weer laten ontdooien. Maar in de tussentijd gaan we naar het restaurant voor ons avondmaal.
Er is een grote kans dat we vanavond het noorderlicht gaan zien, en terwijl we aan eten zijn komt de eerste melding van noorderlicht binnen in het restaurant. Meteen loopt het hele restaurant leeg, want iedereen wil dit blijkbaar zien. Wij zijn blijkbaar de enigen die rustig aan tafel blijven zitten. Dat komt natuurlijk ook wel voor een stuk doordat we twee jaar geleden in Finland ook bijna dagelijks het noorderlicht gezien hebben. Wij besluiten om eerst ons avondmaal te nuttigen, en daarna pas naar buiten te gaan om te zien of we het noorderlicht kunnen fotograferen.

En ja hoor, als we buitenkomen is de “show” al begonnen. Snel een plekje zoeken om ons materiaal op te stellen en het fotograferen kan beginnen.

Na een half uurtje begint de activeit van het noorderlicht af te nemen. We besluiten om het hier vanavond bij te houden. De komende dagen is er gelijkaardig weer en omstandigheden voorspeld, we gaan dus zeker nog wel wat noorderlicht foto’s kunnen maken. Voor vandaag hebben we genoeg koude getrotseerd. Morgen is er weer een nieuwe dag !