Selecteer een pagina
Fiss 2018 : Naar de Urgsee

Fiss 2018 : Naar de Urgsee

De zon is al present als we deze ochtend opstaan. We zijn weer helemaal bijgeslapen en klaar voor onze eerste wandeling.
Onze bestemming is de Urgsee, een klein meertje dat zich aan de achterkant van de bergen van Fiss bevindt. Het is raar dat we in al die jaren dat we hier komen nog nog van deze plek gehoord hebben. Misschien komt dat doordat de plek vroeger wat moeilijker te bereiken was. SInds dit jaar is er echter een bijkomende kabelbaan aktief in de zomer, en daarmee kan je al wat eenvoudiger tot aan de Urgsee geraken. We kiezen echter niet voor de gemakkelijke weg, we gaan namelijk met de Schönjoch-bahn helemaal tot boven, om dan vervolgens naar beneden te wandelen tot aan de Urgsee. Dat zijn flink wat hoogtemeters naar beneden. Morgen gaan we daar ongetwijfeld weeral spijt van hebben.

Alvorens we mogen afdalen, moeten we toch eerst nog een pittig stukje omhoog van bij ons apartement tot aan de kabelbanen.
Onze konditie heeft ooit betere tijden gekend. Terwijl het beneden in het dorp al serieus warm aan het worden is, is het boven gelukkig voor ons een stuk frisser. Perfecte omstandigheden om te wandelen. Goed ingesmeerd met zonnebrandcreme zetten we de afdaling richting Urgsee in.

Zoals gezegd is de afdaling een serieuze uitdaging voor onze spieren. We moeten meer dan 600 meter dalen vooraleer we aan onze eerste tussenstop aankomen. Dat is de Schöngamp-Alm, die deze zomer ook open is. We zijn hier een paar jaar geleden al eens voorbij gekomen, maar toen was alles dicht. Nu zitten er al veel wandelaars en fietsers (BMX, Mountainbike) op het terras.
We brengen ons vochtniveau terug op peil en genieten ook nog van een lekker soepje.

Voor de liefhebbers is er trouwens ook nog een kleine kinderboerderij. Het is duidelijk dat men hier alle toeristen iets wil bieden. Van klein naar groot.
Dan is het tijd om terug recht te staan (wat al wat moeilijker begint te gaan) en naar de Urgsee te trekken. Die zou op een goeie 15 wandelminuten van de alm moeten liggen. En het blijkt ook nog te kloppen. Maar dat is logisch, we zijn hier in Oostenrijk, niet in Frankrijk. In dat laatste land hebben we slechte ervaringen gehad met de bewegwijzering van de wandelwegen. Maar daar gaan we nu niet over uitweiden. Na een kwartiertje stappen staan we aan de Urgsee.

De Urgsee is een mooie plek om te vertoeven, maar we hebben toch één probleempje ervaren : Een assertieve koe.
Normaal gezien zijn de koeien die in Tirol tijdens wandelingen tegenkomt eerder van het passieve type, en al helemaal niet geïnteresseerd in de mensen die er voorbij wandelen. Deze keer hebben we echter een tegenovergesteld exemplaar tegen het lijf gelopen. Het dier was met geen stokken uit onze buurt te houden. Ze moest overal aan kunnen likken. Als ze dan ook nog een meer dan normale interesse begon te vertonen voor het fotomateriaal van Patrick, die net aan het proberen was om een watervalletje te fotograferen, toen was de pret er af.

Na onze close encouters with a mad cow keren we terug en gaan we naar het dalstation van de Almbaan.
Deze brengt ons terug naar de bergtop, vlakbij de Cristal Cube en uitzichtsplatform. We kunnen u ook de toiletten van het bergstation van harte aanbevelen. Als je daar het toilet zit kijk je door een raam naar buiten over de bergen. Het leuke is dat de mensen aan de buitenkant je niet zien zitten. Althans, dat hopen we …

Vanaf de Crystal Cube moeten we nog een honderd hoogtemeters afdalen tot aan bergstation van de Schönjoch-bahn. Onze reeds gepijnigde spieren worden voor een laatste keer op de proef gesteld.

Als we terug beneden zijn aangekomen sturen we Chelsea  Sydney naar de Fisser Flitser om met een speciale 360 graden camera opnames te maken van een rit op deze attractie. De beelden zien er spectaculair uit, maar het videobestand is immens groot. We gaan wachten tot we terug thuis zijn om dat op het internet te zwieren. Dat hebben jullie nog te goed van ons.

’s Avonds gaan we eten in de Dorfstadl, want het is zondag, we zijn te moe om zelf te koken, en last but not least : we hebben een jarige in ons midden. Chelsea viert al 10 jaar na elkaar haar verjaardag in de bergen. Ook deze keer dus, ze mocht 21 denkbeeldige kaarsje uitblazen !

Fiss 2018 : De (lange) weg naar de bergen

Fiss 2018 : De (lange) weg naar de bergen

Het is zaterdagavond, de zon begint langzaam maar zeker onder te gaan. Gezeten op het balkon van ons vakantie-apartement in Fiss beginnen we met het schrijven van ons dagelijks reisverslag. Geef toe, er zijn slechtere omstandigheden om achter de computer te zitten .;)

Het was ons plan om afgelopen nacht zo rond een uur of twee te vertrekken vanuit onze thuisbasis in Mechelen. Maar je kent dat wel, het schoolreis gevoel… niet kunnen wachten om te mogen vertrekken. Aangezien we toch niet meer konden slapen, zijn we dan maar omstreeks middernacht vertrokken. Onze route hebben we op ’t allerlaatste moment gekozen. De Duitse snelwegen zijn nog altijd één grote bouwwerf, aan de wegenwerken ontkomen is sowieso onmogelijk. Maar we kiezen de weg waarvan we vermoeden dat we het minste problemen gaan kennen. Dat is de route via de A3 naar Frankfurt en zo verder tot Würzburg, waar we afdraaien op de A7 om zo verder te rijden richting Ulm. Vanaf daar is het allemaal routine.

Onze eerste tussenstop was aan het Total tankstation van Waremme. We wilden eigen pas in Lichtenbusch, vlak op de grens met Duitsland, tanken maar een rood lampje op ons dashboard maakte duidelijk dat we toch beter in Waremme zouden tanken.

Als onze tank weer vol is, en iedereen voorzien is van drank en voedsel voor de nachtelijke rit rijden we verder richting Duitsland. We volgen de E40 tot aan de grens in Lichtenbusch, vervolgens gaat het verder tot in Keulen. Vlak na Keulen staat de man met de hamer al op Patrick te wachten. Hoog tijd voor een dutje. Dat dutje duurt een dik uurtje. Het valt trouwens op dat er heel veel Belgen zijn die langs deze weg onderweg zijn.

Behalve  veel Belgen zijn er ook opvallend veel Engelsen onderweg, en vaak ook nog eens met een aanhangwagen met een boot er op. We vragen ons af waar die naartoe trekken. We hebben ondertussen ook al een aantal bouwwerven op de Autobahn mogen verwerken. Tot nu toe ging dat zonder noemenswaardige vertraging. Als we in Wûrzburg naderen is het tijd voor een sanitaire stop.  Een koffietje kan er ook al in, de zon is ondertussen al opgekomen. Carine heeft ondertussen ontdekt dat onze auto een alarmsysteem heeft. Dat deed ze samen met de rest van de parking…

Een paar kilometer na de parking verlaten we de A3 en draaien de A7 op. We rijden zo in de richting van Ulm.
Het is de bedoeling om ook bij te tanken op de Parkplatz Ellwanger Berge West, alwaar zich een Total tankstation bevindt.
Tot onze grote verrassing is bevindt bevond geworden. Het tankstation is er nog, maar lijkt nu eerder op een Esso station.
Maar geen nood, er is nog genoeg diesel in onze tank om door te rijden tot vlak bij Ulm. Daar bevindt zich net naast de snelweg ook een Total-station en kunnen we onze tank weer vullen.

Vanaf nu rijden we rechstreeks door tot bij het Rosenberger wegrestaurant in Hohenems. Hierbij komen we ook in onze eerste file terecht. In de buurt van Memmingen, waar we van de A7 afbuigen naar de A96 is er een accordeonfile. Maar geluk valt het allemaal heel goed mee en verliezen we hoop en al een dikke 5 minuten.
Het is al 10 uur gepasseerd als we bij Rosenberger aankomen, waar zich net een Chinese invasie voordeed in de sanitaire afdeling.
We nuttigen ons ontbijt, en beginnen dan aan de laatste etappe van onze reis naar Fiss.

We hebben trouwens net zoals afgelopen winter geen klassiek snelwegenvignet gekocht, maar online een elektronisch exemplaar besteld; Dat werkt op het principe van nummerplaatherkenning. Volgens de bevestingsmail die je dan krijgt bij je online aankoop moet je ook geen aankoopbewijs in de auto bewaren. Maar geloof ons, je kan het beter bijhebben, want bij een wegcontrole konden de ASfinag heren toch niet meteen zien of we wel een virtuele sticker gekocht hadden.
Omdat het mooi weer is, en we tijd genoeg hebben, rijden we niet door de Arlbergtunnel, maar rijden we over de pas.

Omstreeks kwart voor één komen we aan in Fiss, bij Apart Carina. We krijgen een hartelijk welkom van de familie Pale.
Het is niet de eerste keer dat we hier komen. De vorige twee keren hebben we hier telkens een prachtige vakantie beleefd.
Vorig jaar waren we te laat ons verblijf te boeken en toen moesten we noodgedwongen naar een ander apartement uitwijken.
Maar voor dit jaar waren we er op tijd bij. Na een gezellige babbel met een tas koffie en een bijhorend koekje is het tijd om ons apartement te gaan betrekken. Uiteraard niet zonder eerst een drink te doen op eenieders gezondheid.

Na een lekkere maaltijd, bereid door chef-kok Sydney brengen we nog een kort bezoek aan de Wolfssee, en we drinken nog een glas in café Marende.

En daarmee zit onze eerste vakantie dag er op. Morgen trekken we onze wandelschoenen aan, en gaan er zelfs mee op stap !

Tot dan !

Fiss 2018 : Het is weer zover !

Fiss 2018 : Het is weer zover !

We hebben er het hele jaar naar afgeteld, maar vanavond is het weer zover ! We trekken weer naar onze favoriete zomervakantiebestemming : Serfaus-Fiss-Ladis !
Net zoals vorig jaar verblijven we weer in Fiss, en terug bij de familie Pale in Apart Carina.
Vanmorgen zijn we begonnen met de auto helemaal leeg te laden en dan vervolgens naar de handcarwash te rijden.
Dat is één van de tradities die we in ere proberen te houden. Met een fris gepoetste wagen is het eens zo leuk om op vakantie te vertrekken.

Wat ook tot de vaste rituelen behoort is het bezoek aan het containerpark (een mens kan wat rommel verzamelen gedurende het jaar). Daarna is het tijd om de dakkoffer op de auto te monteren. We gaan met z’n vieren op vakantie en dan neem je wel wat bagage mee. Wij in het bijzonder, want we sleuren heel wat foto en videomateriaal mee om onze vakantie te vereeuwingen.

We vertrekken elk jaar bij het begin van de grote vakantie, dat is ook het begin van de kermis in Mechelen.
Kermisfrieten zijn het vaste laatste avondmaal alvorens we naar de bergen trekken.
Patrick gaat zodadelijk zijn bed opzoeken en proberen te slapen. Het is de bedoeling dat we vannacht ergens tussen middernacht en twee uur vertrekken. Hoe we gaan rijden, dat is nog niet geweten, dat zien we straks wel.

Dit jaar kan je ons ook volgen via de App (en website Polarsteps), ga naar https://www.polarsteps.com/Heumsweetheum op de website, of zoek in de app naar heumsweetheum en je kan ons op de voet volgen !