Selecteer een pagina
Sneeuw & Scooters

Sneeuw & Scooters

Na een verkwikkende nachtrust werden we vanmorgen omstreeks half zeven wakker in het verre Muonio in Lapland/Finland. Vandaag is het onze eerste echte volledige dag hier, en er staat al heel wat op het programma. Om kwart voor tien moeten we onze uitrusting gaan passen. We krijgen voor de tijd dat we hier zijn de beschikking over een thermisch pak, thermische laarzen, dikke handschoenen, kousen en zelfs een binnenmuts voor in een helm. Maar eerst gaan we ontbijten. Dat ontbijt is meer dan we verwacht hadden, bijna alles wat je je maar kan wensen als ontbijt is hier te krijgen.
Daarna trekken we onze zelf meegebrachte winterkledij aan, en gaan we buiten een kleine verkenningstocht doen. We gaan effe tot aan de oever van de Muonio, de rivier die de grens tussen Finland en Zweden vormt. Deze is tijdens de winter dicht gevroren, maar op het einde van de winterseizoen is het ijs niet meer overal even dik en kan je maar op bepaalde plekken nog via het ijs de rivier oversteken.

Daarna gaan we onze kledij passen, dat gaat heel snel, onze outfits passen gelijk een handschoen 😉
We brengen onze spullen snel naar onze kamer en daarna trekken we weer naar buiten om wat meer van de omgeving te verkennen, het duurt nog tot 13 uur voor dat we met de sneeuwscooter gaan rondsnorren.

Je blijft hier best op de paden en wegen, want als je er naast loopt zak je voor je ’t weet diep weg in de sneeuw.

Tegen twaalf uur trekken we terug naar Harriniva, want daar wacht de lunch op ons. Deze overtrof net zoals het ontbijt onze verwachtingen ruimschoots.
En dan is het tijd voor onze eerste echte activiteit, een snowscooter-safari.
Volledig uitgedost in onze thermische kledij staan we om 13 uur aan de receptie waar we door onze begeleidster worden opgewacht. Eerst krijgen we een korte video te zien met daarin de belangrijkste veiligheidsregels. Die zijn echt wel belangrijk, want zo’n snowscooter is een gevaarlijk ding als je niet weet hoe je er mee moet omgaan. Blijkbaar gebeuren er wekelijks wel ongevallen mee. En ook als het maar beperkt blijft tot stoffelijke schade, ben je als bestuurder toch nog tot 600 euro zelf aansprakelijk.
Na de video krijgen we onze helmen, en moeten de chauffeurs nog een verklaring ondertekenen dat ze de instructies begrepen hebben, een rijbewijs hebben, en medisch in staat zijn om een voertuig te besturen. Ze nemen hier duidelijk geen risico’s.
Buiten bij de sneeuwscooters wordt ons nog eens uitgelegd hoe het allemaal in de praktijk werkt, en dan kunnen we er aan beginnen.
In het begin is het een beetje wennen, je hebt de indruk dat de sneeuwscooter zijn eigen weg wil gaan, en je moet ook nog gewend worden aan de kracht van die machine. Maar na 10 minuutjes hebben we ’t helemaal onder de knie en zoeven we als volleerde sneeuwscooteraars door de Laplandse sneeuwlandschappen.

Het eerste stuk van de rit ging over min of meer vlak terrein met hier en daar eens een bultje. Maar dan wordt het tijd voor een echte klim tot bovenaan Ă©Ă©n van de hogere heuvels uit de omgeving.
Daarboven ziet het er sprookjesachtig mooi uit. De bomen zijn hier bedekt met dikke pakken sneeuw.

En we zijn blijkbaar nog niet helemaal boven want we blijven klimmen tot op de top van de heuvel. Daar hebben we een prachtig uitzicht over de wijde omgeving met zijn bossen en meren.

Daarna rijden (of glijden) we terug naar beneden en rijden we door een gebied dat in de zomer ontoegankelijk is omdat het Ă©Ă©n groot moeras is. Blijkbaar is 75% van Lapland moerasgebied. In de winter merk je daar niets van. En dan komen we aan een grote open vlakte, waar we de gashendel van de sneeuwscooter eens mogen opendraaien. Weliswaar rekeninghoudende met de maximaal toegelaten snelheid van 80 kilometer per uur. Zelf zijn we tot 70 km per uur gegaan, naar onze mening was dat al meer als snel genoeg. Er volgen een paar van deze open vlaktes na elkaar, op de laatste stoppen we in het midden. Deze vlaktes zijn trouwens geen weilanden maar dichtgevroren meren.
We stoppen effe om een aantal Husky-sledes te laten voorbijkomen. En uiteraard maken we van de gelegenheid gebruik om dit ook weer op foto en video vast te leggen.

Daarna rijden we nog een half uurtje verder door de wildernis (zoals ze dat hier noemen) om uiteindelijk weer bij Harriniva aan te komen. Ons tochtje heeft meer dan twee en een half uur geduurd en we hebben van elke seconde ervan genoten. En onze ontmoeting met de husky-sledes doet ons al uitkijken naar morgen. Dan mogen we namelijk zelf de teugels in handen nemen.

Op weg naar Lapland

Op weg naar Lapland

Eindelijk is het zover ! De langverwachte dag van ons vertrek naar Lapland is aangebroken ! Vandaag vertrekken we vanop de luchthaven van Zaventem naar het noorden van Finland voor ons eerste bezoek aan Lapland. Er staat ons daar een heel programma te wachten. Sneeuwscooteren, met de hondeslee gaan rijden, sneeuwschoenwandelen, dat en nog veel meer staat allemaal op het programma voor de komende 7 dagen. We zien het helemaal zitten. Luc is onze privé-chauffeur voor vandaag, hij brengt ons naar de luchthaven.

​Het is gezellig druk op de luchthaven, maar de wachtrijen aan de check-in en security vallen nog heel goed mee. Via het nieuwe connector-gebouw komen we aan bij gate A46, vanaf waar we het eerste deel van onze vlucht zullen aanvatten.

We vertrekken stipt om 20 voor twaalf vanop onze nationale luchthaven, waarbij we nog van zalig uitzicht over Mechelen en wijde omgeving kunnen genieten. De vlucht naar Helsinki duurt ongeveer twee en een half uur, dus eten we ook maar een hapje tijdens de vlucht.

Met een vijftal minuutjes vertraging naderen we Helsinki. Omdat we het grootste gedeelte van de tijd boven de wolken gevlogen hebben krijgen we nu pas de begane grond te zien, en die ziet er wit uit. Helsinki ligt onder een mooi laagje sneeuw.

Onze eerste tussenstop is een feit, hier in Helsinki moeten we overstappen op de vlucht naar Ivalo en Kittila. Daarvoor moeten we aan gate 13 zijn, en dat nog wel op de 13de maart. Het is niet dat we bijgelovig zijn, maar toch…

Carine heeft ook nog een bijzondere ontdekking gedaan, Chinezen durven blijkbaar de deur van het toilet niet dicht te doen, en doen dus hun gevoeg met de deur wagenwijd open….
Stipt om 5 na vier plaatselijke tijd (5 na drie in Belgë) start het boarden voor onze volgende vlucht.
Dit is een binnenlandse vlucht die helemaal vol zit. De piloot is een lolbroek die een hele speech houdt, waar we niks van verstaan wegens nogal Ă©Ă©ntalig Fins. De vlucht naar Ivalo zelf duur anderhalf uur. In Finland doen ze er blijkbaar ook niet moeilijk over als het vliegtuig zijn afslag naar de gates mist op de landingsbaan, dan keren ze toch gewoon om ?
Nadat er een hoop mensen af en opstappen in Ivalo beginnen we aan onze laatste vlucht, naar KitillÀ.
Dat is amper 140 kilometer verder. Tegen dat het vliegtuig zijn landingsgestel heeft ingetrokken begint het al weer te landen….
Twintig minuten later staan we dan op KittilÀ Airport, waar er al een ontvangst-team klaarstaat van Harriniva, onze uiteindelijke bestemming.

Na een kwartiertje wachten op onze bagage stappen we in onze minibus die ons naar Muonio zal brengen. Dwars door pikdonkere Laplandse landschappen.
Maar zo arriveren we uiteindelijk bij Harriniva, waar we de komende 7 dagen gaan verblijven.

We krijgen een zeer hartelijke ontvangst aan de receptie en blijkbaar had de vriendelijke receptioniste ons buikje al horen grommen, want ze vertelde ons meteen dat we mochten gaan eten. Maar eerst nog snel onze bagage naar onze kamer brengen.

We hebben snel onze koffers in onze kamer in blokhutstijl gedropt, en spoeden ons naar het restaurant waar we een heerlijk vegetarisch avondmaal tot ons namen. Nee, we zijn geen vegetariĂ«rs geworden, maar het was dat of zalm. En aangezien we geen visliefhebbers zijn…
Daarna is het tijd om ons bed op te zoeken, we hebben er een lange reisdag opzitten, en morgen begint de fun pas echt !