Selecteer een pagina
Lapland 2020 : Onze laatste dag in Lannavaara

Lapland 2020 : Onze laatste dag in Lannavaara

Het is al zaterdag, de week is voorbij gevlogen ! Voor onze laatste volledige dag in Lannavaara hebben we nog twee activiteiten op ons programma staan. Als eerste gaan we nog een hele dag met de huskies op toer.
We gaan een trip van een dikke 40 kilometer doen met onze blaffende vrienden. Na een korte uitleg over hoe alles in zijn werk gaan (we hebben al ervaring) mogen we in en achterop onze slede plaatsnemen en begint de pret.
Het belooft mooi weer te worden vandaag, hier en daar een wolk, maar vooral heel veel opklaringen.

De route die we vandaag gaan afleggen bevat een paar flinke heuvels. Dat betekent dat de musher, dat is de persoon die achterop de slede staat, ook zijn steentje moet bijdragen en regelmatig mee de slede naar boven moet duwen.
Wie dacht dat met een hondeslede rijden iets was waarbij je zelf niks moet doen, die zou wel eens bedrogen kunnen uitkomen.
Tegen de middag hebben we alle beklimmingen achter de rug en is het tijd voor ons middagmaal. Terwijl onze honden uitrusten maakt Connor, onze gids, een kampvuur waar de soep op wordt opgewarmd en waar we onze broodjes boven kunnen roosteren.

Na onze middagpauze is iedereen, inclusief de honden, weer op kracht gekomen en beginnen we aan de terugkeer naar de lodge. Connor besluit om eens een keertje een andere route te nemen dan welke ze normaal altijd doen bij een dagtrip. Het zou dan wel eens kunnen dat de honden op bepaalde splitsingen de verkeerde kant uit gaan, dan is het bedoeling dat we de slede stoppen en op hulp wachten.
Zover is het niet gekomen, maar Patrick heeft wel het Europees record in de discipline “achter een slede hangen” gebroken. Op een gegeven moment moesten we een scherpe bocht nemen en daarbij kwam onze slede in de diepe sneeuw terecht, met als gevolg dat het hele boeltje kantelde. Dat is op zich niet echt een probleem, want je valt zacht. Het probleem dook echter op wanneer Patrick de slede terug recht probeerde te zetten. Voor de honden was dat namelijk het signaal om terug te beginnen trekken aan de slede. Daarop heeft Patrick de rem van de slede vastgegrepen en geprobeerd deze terwijl hij op zijn buik achter de door de honden voortgetrokken slede hing te gebruiken om alles te stoppen. Maar dat lukte niet echt, want van zodra de slede tot stilstand kwam en hij probeerde om recht te staan was dat voor de honden het signaal om terug te beginnen lopen. Waardoor hij terug op zijn buik werd voortgetrokken achter de slede. Dat leverde achteraf hilarische videobeelden op, die we zeker nog gaan delen. Uiteindelijk bleven de honden toch staan, en kon Carine terug op haar plaats in de slede gaan zitten, en konden we zonder verdere incidenten doorrijden tot aan de kennel.

Als we veilig en wel teruggekeerd zijn in de kennel, helpen we met het losmaken van de honden. Het is belangrijk voor de honden dat ze appreciatie krijgen voor hun prestaties. Daarom stappen we niet gewoon van onze slede en zoeken we de warmte van de lodge op, maar spenderen we nog wat tijd met de honden. Al deze honden hebben een heel hoge aaibaarheidsfactor. Ze vinden het super om geknuffeld te worden. En wij vinden dat ook een geweldige ervaring.

Na onze quality-time met de honden is het tijd om stilletjesaan onze valiezen al beginnen te pakken. Morgenvroeg vertrekken we naar de luchthaven van Kitilla om van daaruit terug te vliegen naar Brussel.
Maar we doen de boeken nog niet helemaal toe, want om half negen ’s avonds bestijgen we nog een een laatste keer de sneeuwscooters voor een aurora-zoektocht.
Die toch was ook heel avontuurlijk, inclusief een sneeuwscooter die meer dan een meter diep in de sneeuw wegzakte. Behalve het harde larbeur om de scooter terug rijdende te krijgen was er ook nog tijd voor een kampvuurtje in de sneeuw, inclusief marshmellows en koekjes.

We hadden zelfs het geluk om nochmaals het noorderlicht te kunnen aanschouwen. Als we iets voor middernacht terug bij de lodge aankomen zijn we moe maar zeer voldaan.
Onze vakantie in Lapland zit er nu echt op. Morgen om half vertrekt de bus naar de luchthaven van Kitilla en dan is onze vakantie echt voorbij.
In totaal hebben we voor meer dan 400 gigabytes aan foto en videomateriaal verzameld. Materiaal genoeg om een mooi fotoalbum, een leuke videofilm te maken.
En stiekem denken we al aan volgende Lapland-expeditie, wie weet kunen we nog meer mensen overtuigen om met ons mee op vakantie te gaan !

Lapland 2020 : Onze wegen scheiden zich

Lapland 2020 : Onze wegen scheiden zich

Tot nu toe hebben we hier in Lannavaara alles met zijn vieren samen gedaan. Vandaag komt daar verandering in. Greet en Kris gaan op dagtocht met de sneeuwscooter, en wij hebben een vrije dag. 
Uiteraard gaan we hier niet op onze luie kont blijven zitten, maar gaan we er te voet op uit. Nadat we tijdelijk afscheid genomen hebben van Greet en Kris trekken we naar het dorp. 

Wanneer we de moedige sneeuwscooteraars uitgezwaaid hebben trekken wij naar het klooster van Lannavaara. Stel u bij dat klooster niet veel voor. In feite is het een huis waarin twee nonnen wonen. We hadden vernomen dat ze graag bezoek ontvangen, en zo sociaal als we zijn hebben we besloten om hen met een bezoek te vereeren. Het “klooster” ligt op een heuveltje, vlakbij de dorpswinkel.

Het klooster is gehuisvest in de oude dorpsschool van Lannavaara. Omdat er te weinig inwoners in Lannavaara zijn is de school gesloten en dient ze nu dus als klooster. Eigenlijk dient de school als werkplaats voor de nonnen, zelf wonen ze in het huis er naast, waar vroeger de leerkrachten van de school woonden. Als we aanbellen verwelkomt zuster Klara ons heel hartelijk. Ze toont ons met de nodige trots hun kapel.

Er leven slechts twee nonnen in het klooster, en ze vullen hun dagen met houtbewerking en gebed. Zuster Klara is uit Polen afkomstig, een land waar ze nog overtuigd katholiek zijn. Of dat hier in Lannavaara gaat aanslaan is nog een beetje de vraag, want in Zweden is men overwegend protestants. Als men sowieso al gelovig is. 
Zuster Klara heeft ook benadrukt dat we terug moeten gaan bidden, want anders gaan we nooit in de hemel terecht komen. We vinden het bewonderenswaardig dat er nog mensen zijn die zo hard op gaan in hun geloof, maar we vrezen toch dat het voor ons al te laat is…
Na ons bezoek aan het klooster trekken we terug naar het dorp voor een kort bezoekje aan de dorpswinkel, en vervolgens gaan we ook nog even in “Kristallen” binnen. Dat is een winkeltje en een klein museum waar je heel veel edelstenen kan vinden die hier in Lannavaara en omgeving gevonden kunnen worden.

In de namiddag trekken we nog eens onze warme kledij en wandelen we naar Larssons Lake, dat is het meertje aan het huis van Rolf Larsson, de sympatieke man die we gisteren nog bezochten. Hier gaan we nog even met de drone vliegen, kwestie van onze collectie luchtbeelden van Lannavaara nog wat uit te breiden.

Het begint stilletjesaan donker te worden, dus wandelen we terug naar de lodge. Normaal gezien zouden Greet en Kris rond 4 uur in de namiddag terugkomen van hun sneeuwscooter-dagtocht. Maar hun tocht is wat avontuurlijker verlopen dan gepland, en ze arriveren pas rond half zes aan de lodge met heel veel straffe verhalen. Blijkbaar was het parcours dat ze afgelegd hebben heel zwaar en moesten ze regelmatig hun sneeuwscooter uit de diepe sneeuw rechttrekken.

Maar ze zijn nog net op tijd teruggeraakt voor het avondmaal, dat net zoals de vorige keren weer super lekker was. Morgen is het onze laatste dag in Lannavaara. Die is goed ingevuld, we gaan nog een dagtocht met de huskies doen, en ’s avonds rijden we nog met de sneeuwscooter de berg op, om misschien nog een laatste keer het noorderlicht te zien.
En om de avond af te sluiten heeft Patrick nog een telefonisch interview gegeven, live op Radio Minerva, over hoe leuk het hier wel is.

Lapland 2020 : Rolf en de Sami-cultuur

Lapland 2020 : Rolf en de Sami-cultuur

Als we  vanochtend wakker werden duidde de thermometer -20 graden aan, dat zijn hier compleet normale temperaturen voor deze tijd van het jaar. En blijkbaar is het vannacht nog veel kouder geweest, tot -40 aan de oever van de rivier.  Ook voor vandaag hebben we weer vanalles op onze planning staan. We beginnen de dag met een wandeling naar Larssons Lake, een klein meertje vlak bij de lodge. Larssons Lake is genoemd naar de man die er woont in een huisje aan de rand van het meer. Onze gidsen hebben ons de afgelopen dagen verteld dat hij het leuk vindt om bezoek te krijgen, en sociaal zoals we zijn hebben we hem een bezoekje gebracht.

De man die in het huisje woont heet Rolf Larsson, en is een 81-jarige weduwnaar die hier na de dood van zijn vrouw, zes jaar geleden, is komen wonen. 
Rolf is een zeer symphatieke man, die de halve wereld gezien heeft in zijn beroepsverleden als cartograaf. Zo werkte hij onderandere in Afrika en Zuid-Amerika. 
Hij spreekt trouwens net zoals de meeste zweden, vloeiend engels, je hoeft dus niet je beste zweeds boven te halen wanneer je hem bezoekt. 
Het huis waarin hij woont is kraaknet vanbinnen en mooi gedecoreerd. We drinken een lekkere koffie bij hem en hebben ook een cadeautje voor hem meegebracht, een lekkere fles wijn.

De tijd vliegt voorbij bij Rolf, het is al middag als we terug aan de lodge aankomen voor ons middagmaal. Vandaag stond er onderandere lekkere bloemkoolsoep op het menu. We hebben hier eigenlijk nog geen enkele dag gehad waarop we niet lekker gegeten hebben. Het eten is hier echt wel dik in orde.
Na de middag omstreeks twee uur verzamelen we buiten voor een kennismaking met de Sami-cultuur en de rendieren. Daarvoor rijden we eerst gezamelijk met een slede die voortgetrokken wordt door een sneeuwscooter naar het dorp.

De rit naar het dorp duurde maar 20 minuten, maar er stond een koude wind waardoor het heel koud aanvoelde. Gelukkig was dat gevoel snel weer voorbij als we bij de rendieren aankwamen. 
Daar aangekomen mochten we eerst een aantal rendieren voederen met gedroogd mos, iets waar ze gek op zijn.

Na het voederen van de rendieren trekken we naar de Lavvu (Sami-tent) die hier staat waar we en uitleg krijgen over hoe het leven er vroeger in zo’n tent aan toe ging. Tot vlak na de tweede wereldoorlog leefden de Sami in deze tenten omdat ze mee reisden met hun rendierkuddes. Na de tweede wereldoorlog kregen ze van de zweedse overheid huizen, zodat ze over een vast adres beschikten. Sindsdien is het leven in tenten verleden tijd geworden. Vandaag de dag hoeden de Sami hun kuddes met behulp van auto’s en sneeuwscooters. Doormiddel van gps weten ze ook precies waar een kudde zich bevindt. Na het bezoek aan de Lavvu trekken we verder naar een houten huisje waarin een gezellig haardvuur brandt. Daar krijgen we weer lekkere koffie, en komen we alles te weten over de Sami-cultuur. De sfeer is prima, want op ’t einde beginnen we zelfs Sami-liederen te zingen. Voor ons was het al de tweede keer dat we hier een bezoek brachten, maar toch blijft het een ongelooflijk boeiende ervaring. Niet in het minst door de bevlogenheid waar onze gastvrouw haar verhaal doet. 

Daarna is het tijd om terug te keren naar de lodge. We kunnen kiezen, ofwel te voet, ofwel met de slede. We zijn wat aan de luie kant, en kiezen voor de laatste optie.

Lapland 2020 : Multiday

Lapland 2020 : Multiday

Vandaag is het de multiday, dat wil zeggen dat we een hele boel activiteiten op ons programma staan hebben. We beginnen al meteen met een tocht in een slede achter een sneeuwscooter naar een van de talrijke bevroren meren in de buurt. De rit duurt een half uurtje en dan staan we al op het ijs voor onze eerste activiteit. We gaan ijsvissen ! Dat is nu eens iets wat we nog nooit gedaan hebben, dus hoog tijd om het eens uit te proberen.
Het principe is heel eenvoudig. Je begint met behulp van een schop de sneeuw van het ijs te verwijderen. Daarna boor je met een uit de kluiten gewassen boor een gat door het ijs. Je maakt het boorgat een beetje proper en je kan er aan beginnen. Met een mini-vislijntje laat je je aas tot op de bodem van het meer zakken en dan begint het wachten, het lange wachten…

Het ijsvissen bestaat voornamelijk uit naast uw vers geboord gat te gaan zitten/liggen op een rendiervel en te wachten tot er een vis uw aas interessant genoeg vindt om er in te bijten. Dat was bij niemand van onze groep het geval. 
Gelukkig had Valerie, onze begeleidster het nodige materiaal bij zich om het leed te verzachten. We maakten een kampvuurtje op het ijs, waar we ons konden opwarmen en geniet van de ondertussen al traditionele hot-juice en koekjes. Ondertussen begint de zon ook al stilletjesaan door de wolken te breken. Het lijkt er sterk op dat we vandaag een zonnige dag gaan krijgen. 
Iets voor de middag rijden we met onze slee terug naar de lodge, waar we verwacht worden voor onze volgende activiteit : een traditioneel Sami-maal in een Lavvu, dat is een tent waarin de Sami vroeger in leefden als ze hun rendierkuddes vergezelden.

In de lavvu worden we ontvangen door Karen die voor ons een traditionele Sami-maaltijd gaat klaarmaken. Een grote pan wordt boven het vuur gezet, en daarin worden alle ingredienten bij elkaar gegooid. 
De belangrijkste ingredienten zijn aardappels en rendiervlees, met een lekkere saus als extra. Het geheel is een stevige maaltijd die ook nog eens super lekker was. Zo lekker zelf dat de enige vegetarier van onze groep spontaan vlees begon te eten…

We sluiten onze maaltijd af met een lekkere sami-koffie die op redelijk spectaculaire wijze wordt bereid. Vooral het stuk waar de koffie gecentrifugeerd wordt is spannend te noemen. Gelukkig voor ons staat Karen buiten de tent met haar koffieketel te zwieren.
Als de koffie opgedronken is trekken we naar de kennel, daar wacht Nina op ons voor een wandeling met de huskies. Dat wandelen gebeurt niet gewoon met de hond aan de leiband zoals we dat bij ons doen. Voor deze wandeling draagt niet alleen de hond een riem, maar ook de begeleider. In feite gaat de hond met de begeleider wandelen in plaats van omgekeerd. De honden waarmee we gaan wandelen zijn eigenlijk “gepensioneerde” huskies. Na negen jaar sledes te trekken mogen ze het nu rustiger aan doen en met de toeristen gaan wandelen. Je merkt echt heel snel dat ze oude rakkers hun vak nog niet verleerd zijn, want ze zorgen er voor dat je flink doorstapt. 

Terwijl de zon langzaam begint onder te gaan wandelen we door een prachtig besneeuwd landschap. Het wandelen met deze honden geeft echt een zalig gevoel.
Wanneer we terug in de kennel aankomen vernemen we dat het zelfs mogelijk is om zo een “gepensioneerde” huskie te adopteren. Na vele jaren harde arbeid zouden ze het zalig vinden om hun oude dag op rustige wijze door te brengen. 

Nadat we afscheid genomen hebben van onze viervoetige vrienden maken we nog snel van de gelegenheid gebruik om onze drone nog snel in de lucht te laten. De zon is aan het ondergaan en dat geeft prachtige kleuren aan de hemel.

En of de dag nog niet geslaagd genoeg was, worden we ook vanavond nog eens op het noorderlicht getracteerd !

Lapland 2020 : Scooters zonder toeters

Lapland 2020 : Scooters zonder toeters

Vandaag is het dinsdag en na het ontbijt kunnen we ons al meteen beginnen klaarmaken voor onze activiteit voor vandaag. We gaan een paar uurtjes rondtoeren met de sneeuwscooter. Nadat we allemaal een mooie helm hebben gekregen volgt er buiten bij de scooters die al klaar staan een uitleg over de do’s en dont’s van het besturen van zo een machine. Voor ons is het ondertussen al de vijfde keer dat we zo een trip doen, maar we blijven toch aandachtig volgen. Greet en Kris rijden helemaal op kop, wij rijden achteraan het peleton. Waneer Jasper, onze begeleider voor vandaag, het startsignaal geeft kunnen we beginnen aan onze rit. Het viel ons al meteen op dat we op andere scooters rijden dan twee jaar geleden. De nieuwe machines zijn ook veel gemakkelijker te besturen dan die van twee jaar geleden. Blijkbaar waren we niet de enigen die daar toen moeite mee hadden.

Onze rit gaat voornamelijk door de vlaktes die in de zomer moerassen zijn, en ook af en toe tussen de bomen. Afwisseling genoeg. Jasper stopt ook regelmatig wanneer er iets interessants te zien valt. Zo zagen we rendieren, roofvogels en zelfs een taiga-gaai. Wanneer we rendieren tegenkwamen op onze route dan hielden we even halt om de dieren niet op te jagen.

Dat het rijden met de sneeuwscooter altijd een avontuur is, dat hebben Greet en Kris aan den lijve ondervonden, want toen ze een bocht iets te ruim namen kwamen ze in zachte sneeuw terecht en kantelde hun scooter.
Geen paniek, want dat is iets wat blijkbaar wel elke trip voorvalt. Met een beetje hulp van de andere deelnemers hebben we hun sneeuwscooter uit de losse sneeuw gekregen en kon er weer gewoon verder gereden worden.

Uiteraard wordt er onderweg ook gestopt voor de traditonele hot juice en gebak. Fijne tradities zijn dat. 
De rest van de trip verloopt zonder problemen en iets na de middag komen we terug aan de lodge aan.

Na de middag houden we effe platte rust, de week is nog lang en we moeten zien dat we onze krachten sparen.
Morgen staat er een programma van een hele dag op de planning. Na het avondmaal trekken we onze warme winterkleding terug aan om nog foto’s in het donker te gaan maken van Lannavaara, en wie weet zien we ’t noorderlicht nog…

Terwijl we terug naar de lodge aan het wandelen zijn, begint de bewolking weer weg te trekken, en ja hoor, daar is het noorderlicht weer. 
We haasten ons naar een donkere plek om dit prachtige natuurfenomeen te kunnen vastleggen. En zo kent ook deze dag weer een mooi einde !