Selecteer een pagina
Nachtelijke avonturen / Going home

Nachtelijke avonturen / Going home

Jullie hadden ook nog een verslag van onze sneeuwschoentocht en terugreis te goed. Belofte maakt schuld, dus hier gaan we !

Zaterdagvoormiddag hadden we nog een wandeling in de omgeving gemaakt. In de namiddag hebben we dan onze koffers al maar gepakt. Niet omdat we al moesten vertrekken, maar we gaan ’s avonds nog een sneeuwschoenwandeling maken, en daarvan komen we pas rond middernacht (of later) terug.
En ons luchthavenvervoer naar de luchthaven vertrekt ’s morgens al om half tien, dus is het handig dat we ’s morgens vroeg niet meer moeten gaan pakken.
Om kwart voor 9 ’s avonds staan we weer netjes in ons thermisch pak aan de receptie, te wachten op onze begeleiding voor de tocht. Zouden we het nooderlicht te zien krijgen ? We hebben onze twijfels want de zonne-activiteit, die mee bepaalt of je al dan niet noorderlicht krijgt is terug aan de lage kant.
Onze twee vrouwelijke begeleidsters hebben er nochtans een goed oog op, en wie zijn wij om de kenners te gaan tegenspreken ?
Met twee mini-busjes worden we naar ons vertrekpunt gebracht, dat is op de parking van het Laplandhotel Olos. We trekken onze sneeuwschoenen aan, zetten de lampjes die we gekregen hebben op ons hoofd, en weg zijn we.
Je denkt bij jezelf, zo een beetje met van die ski’s door de sneeuw ploeteren, dat kan toch niet zo moeilijk zijn ? Wel… na 5 minuten dachten we er al helemaal anders over. Dat kwam misschien ook wel doordat de wandeling niet bepaald over vlak terrein verloopt, maar op de steile helling van de heuvel die hier ook deels als skipiste gebruikt wordt. We zijn hier trouwens al twee keer geweest deze week, met de sneeuwscooter, en toen vonden we het al een stevige klim.
Gelukkig houden onze gidsen regelmatig halt om wat te vertellen over de streek en tradities.
Omdat de maan het landschap verlicht hebben we onze koplampjes niet echt nodig. En het creëert een speciaal sfeertje zo in de maneschijn in groepsverband een heuvel te beklimmen. Ondertussen vangen we ook al de eerste signalen van het noorderlicht op.

We trekken nog een stuk verder, naar de top van de heuvel, terwijl het noorderlicht alsmaar sterker begint te worden. Als we op de top aankomen nemen we een langere pauze, om te kunnen fotograferen en warme drank te drinken. Het vriest ondertussen al stevig onder nul, maar buiten een koud gezicht hebben we daar weinig last van.

Onze gidsen hadden gelijk, het noorderlicht was er, in al zijn glorie !
Daarna was het tijd om terug af te dalen, want wie naar omhoog klimt, moet vroeg of laat ook weer naar beneden. Dat trouwens ook gemakkelijker gezegd als gedaan. En zelfs met sneeuwschoenen aan kan het voorvallen dat je wegzakt in de sneeuw en omvalt. Terug rechtkomen is dan een hele onderneming omdat je je nergens kan op steunen om recht te staan. Als je probeert om op je handen te steunen, dan schieten je armen tot aan je oksels in de sneeuw. Rechtstaan gaat het best als je kan steunen op de ski’s van iemand anders. Maar we hebben onze afdaling overleefd. Moe, maar uiterst voldaan kruipen weer in ons mini-busje dat ons terug naar Harriniva brengt. Om half 1 ’s nachts komen we daar aan. Nog snel een laatste biertje in de bar, en dan is het slapenstijd.

’s Zondags zijn we al rond een uur of half 7 plaatselijke tijd wakker. Nog snel de allerlaatste spullen in onze koffers wegsteken, de koffers nog eens wegen om zeker te zijn dat we het gewicht mooi verdeeld hebben, en dan kunnen we voor de laatste keer gaan ontbijten. Na het ontbijt brengen we onze kledij die we hier ter beschikking gekregen hebben terug naar de materiaalkamer. En dan is het tijd om nog een laatste check van de kamer te doen, om te kijken of we niks vergeten zijn, en we kunnen ons naar de receptie begeven. Carine probeert nog snel de Gazet van Lapland te lezen, maar besluit om het maar op prentjes kijken te houden.

Stipt om half tien vertrekken we naar de luchthaven van Kittila, een rit van een dik uur, want we pikken onderweg nog gasten van andere hotels op. De luchthaven van Kittila is klein maar gezellig. In de terminal staan er overal schommelstoelen om het wachten een beetje aangenamer te maken.

We moeten vandaag 3 vluchten doen, waarbij de eerste de kortste is, amper 146 kilometer.
Dat is de vlucht van Kittila naar Ivalo, waar we op het vliegtuig mogen blijven zitten terwijl er passagiers afstappen en bijkomen. De vlucht is zo kort dat van zodra het vliegtuig goed en wel in de lucht is er al aangekondigd wordt dat we gaan landen. De vlucht van Ivalo naar Helsinki duurt wel wat langer, dat is bijna 1000 kilometer ver, dus een dik uurtje vliegen.

In Helsinki hebben we meer dan een uur tijd tussen twee vluchten, dus nuttigen we daar nog snel een kleine maaltijd. En om kwart voor 4 is het boarding-time, voor onze vlucht naar Brussel. ​

We hadden waarschijnlijk de wind van achteren, want een kwartier eerder dan voorzien arriveerden we al op Brussels International Airport (Zaventem voor de vrienden). Onze reis naar het hoge noorden zit er nu echt op. Nog snel onze bagage afhalen en dan naar huis. Voor dat laatste stond onze goeie vriendin Frieda al op ons te wachten.

De laatste (aktieve) dag

De laatste (aktieve) dag

Wat is de tijd toch snel gegaan. Het is net of we hier nog maar net zijn aangekomen, maar het is al zaterdag. Onze laatste volledige dag in Fins Lapland. Ook vandaag zijn we nog aktief geweest. Deze voormiddag hebben we nog een wandeling gedaan in de prachtige omgeving hier. Toen we vertrokken was het -13 op de elektronische thermometer aan de ingang van ons hotel. ​

Dat is de ideale temperatuur om te gaan wandelen. Dankzij onze thermische pakken voel je echt niks van de koude. Het enige wat je moet doen is zorgen dat je je hoofd een beetje bedekt met een muts. En zelfs dat is niet altijd nodig als je uit de wind blijft.
We maken vandaag een tochtje naar een meertje met de welluidende naam Oustajärvi. Vraag ons niet om het uit te spreken, want daar wagen we ons niet aan.
Het meertje is niet zo groot, het zal zo ongeveer 500 op 500 meter groot zijn. Ze hebben er hier die veel groter zijn. Maar vanop het ijs heb je hier een prachtig zicht op de heuvels van het Pallas-Yllästunturi National Park, het derde grootste nationaal park van Finland. De heuvelrug die door het park loopt alleen al is meer dan 100 kilometers lang.

We nemen ruimschoots onze tijd om (panorama) foto’s te maken vanop het ijs. Doordat de wind hier vrij spel heeft, voelt het hier wel beduidend frisser aan dan tussen de bomen. Maar als je je muts opzet dan valt dat allemaal best mee.
We wandelen een stukje over het meer totdat we terug op een begaanbare weg uitkomen. Gewoon door het landschap trekken is geen optie, want zonder sneeuwschoenen zak je hier tot je middel weg in de sneeuw.

We hebben ondertussen ook al geleerd waarom veel verkeersborden hier een gele achtergrond hebben in plaats van een witte zoals bij ons. Dat komt doordat borden met een witte achtergrond veel moeilijker te herkennen zijn in een omgeving die meer dan de helft van het jaar onder een dik sneeuwtapijt ligt.

Uiteraard worden er onderweg ook nog de nodige selfies gemaakt…

En dan is het weer tijd om richting Harriniva te trekken, het is bijna middag, lunchtijd !
We hebben weer een dikke 6 kilometer op onze teller staan.Vanavond laat gaan we ook nog een sneeuwschoen wandeling in het donker maken. We zijn eens benieuwd of we vanavond ook een glimps van het noorderlicht gaan opvangen.

Met een scooter zonder toeter

Met een scooter zonder toeter

Afgelopen maandag hadden we al een tochtje gedaan met de sneeuwscooter, en dat was ons zo goed bevallen dat we het vandaag nog eens overgedaan hebben. Om 10 uur stonden we weer braaf te wachten op onze begeleider, en wat blijkt, we zijn de enigen die vandaag de toer gaan doen.

Omdat we al wat rij (of noem het eerder glij) ervaring hebben gaan we eerst mee met een paar nieuwe werknemers van Harriniva die in het midden van de bossen een grote hut moeten gaan voorbereiden op de komst van een school volgende week.

We snorren met ons konvooi door bossen en open vlaktes, en over bevroreren meren.
Als we op onze tussenstop aankomen worden de nieuwelingen meteen aan het werk gezet.

Wij kunnen ondertussen de nabije omgeving kort verkennen. Carine brengt ook een kort bezoek aan het “Openbare Sanitair” dat haar meteen terug naar begin jaren zeventig terugflitste. Voor wie dit niet snapt, probeer u een plank met daarin een gat voor te stellen, waarop u uw grote of kleine boodschap moet doen.
Vervolgens gaat onze tocht verder, terug in de richting van de bergtop waar we afgelopen maandag ook geweest zijn. De hemel is nu nog helderder dan toen, dus moeten we daar ook nog foto en video materiaal gaan verzamelen.

Ze zijn bij Harriniva heel klantvriendelijk, want als je een GoPro camera hebt, dan krijg je een helm waarop de speciale voetjes voor dit type camera al opgekleefd zijn.
Dan rijden we weer naar beneden, richting Harriniva. In totaal hebben we zo’n 44 kilometer rondgetoerd, wat een pak meer is dan wat je met een normale toer doet. Maar je hoort ons hier niet over klagen.

Na het middageten trekken we nog even terug naar buiten, om nog snel wat extra beeldmateriaal te verzamelen. We komen hier niet elk jaar, dus moeten we er voor zorgen dat we genoeg “gerief” hebben om onze reis te documenteren.

Daarna is het tijd om naar de bar te trekken, met een liter Fins bier (per persoon) vullen we de tijd op die ons nog scheidt van ons avondmaal. Ook dat was weer dik in orde. We eten hier trouwens regelmatig vegetarisch. Dat is niet omdat we ons bekeerd hebben tot het vegetarisme, maar omdat er op sommige dagen vis op het menu staat. En wie ons een klein beetje kent, weet dat we daar geen liefhebbers van zijn.

En dan is het tijd om nog snel onze blog aan te vullen, en onder de wol te gaan. Morgen is het alweer onze laatste volledige dag hier in het mooie Lapland. ​

Zie ik de lichtjes in het Noorden / Op verkenning

Zie ik de lichtjes in het Noorden / Op verkenning

Ons verslag van vandaag begint gisteren. We zijn gisterenavond nog in het pikkedonker naar Zweden geslopen om daar het Noorderlicht te kunnen aanschouwen en op de gevoelige sensoren van onze camera’s vast te leggen. Volgens onze noorderlicht-app waren de omstandigheden vrij goed en zou de piek van de aktiviteit rond 11 uur ’s avonds liggen. Zodus stonden we al om iets na tien paraat om het spektakel te kunnen gadeslaan. De temperatuur was ondertussen al weer een stuk onder het vriespunt gezakt, maar dankzij de thermische pakken waarover we hier kunnen beschikken hebben we daar helemaal geen last van. En we zijn nu ook niet bepaald kou-kleumen.
En dan plots verschenen de eerste lichtverschijnselen aan de hemel. We fotograferen er op los dat het een lieve lust is.

Iets na elf uur is de “show” voorbij en keren we terug naar onze kamer, moe maar voldaan. Nog snel even alle fotomateriaal op de laptop zwieren en dan is het slapenstijd.

Om acht uur ’s morgens plaatselijke tijd (in BelgIë is het 7 uur dan) schieten we wakker. We slapen hier heel goed. Zou het aan de zuivere lucht liggen ? Of het feit dat we hier meer dan 200 km boven de poolcirkel zitten ? Feit is wel dat we hier een heel goeie nachtrust hebben.
Vandaag staan er geen georganiseerde aktiviteiten op het programma, dus organiseren we zelf wel iets.
Na ons ontbijt maken we ons klaar voor de verkenning van Muonio. Het dorp waar we hier verblijven.
Echt groot is Muonio niet, maar het is wel meer dan 2000 vierkante kilometer groot, en telt in totaal zo’n 2350 inwoners, verdeeld over de verschillende deelgemeenten.
Het dorp ligt op een boogscheut van ons hotel. En een Finse Boogscheut is zo ongeveer een twee en een halve kilometer. Hier in Finland houden ze ook rekening met de zwakke weggebruikers, naast de weg naar het dorp ligt een brede fiets- en wandelweg.

Onderweg passeren we ook nog een aantal tankstations. Carine begint al meteen de brandstofprijzen te vergelijken met die van bij ons. Sommige mensen kunnen hun job niet achterlaten …

Patrick wordt helemaal Nostalgisch als hij het Neste Oil tankstation ziet, hij is bijna 30 jaar geleden zijn carriëre in de chemie begonnen bij Neste Chemicals.
Maar we komen hier natuurlijk niet om over het werk te mijmeren, maar wel om de toerist uit te hangen. Dus doen we een tochtje door het dorp en maken uiteraard weer de nodige foto’s en video-opnames.

Na een korte wandeling door Muonio keren we terug naar Harriniva, we hebben weer 8 kilometer bij op onze teller staan. ​

Na onze middaglunch trekken we terug onze sneeuwlaarzen aan en maken we nog een korte sneeuwwandeling. Kwestie van de kalorieën er meteen weer af te lopen. De blauwe hemel heeft ondertussen tijdelijk plaatsgemaakt voor grijze wolken waaruit sneeuw naar beneden dwarrelt. Dat kan de pret niet bederven, en eigenlijk is het een goeie zaak, want zo zijn de ijsplekken die gisteren verschenen door dat er positieve temperaturen heersten terug verdwenen.

En een sneeuwman mag er uiteraard ook niet aan ontbreken…

En na onze tweede wandeling van vandaag is het tijd voor…

Een goeie frisse Franziskaner 🙂

Rendier(soep)

Rendier(soep)

Ook voor vandaag stond er weer een interessante aktiviteit op het programma. Om half elf werden we aan de receptie verwacht voor een excursie naar de Torasseippi rendier-farm. Met een comfortabele bus werden daar naartoe gebracht. Onderweg zagen we een paar plekjes waar we ’s maandags met onze sneeuwscooter-safari voorbij gekomen waren. Het laatste stukje van de rit ging over spekgladde wegen die kronkelend op een heuvel naar boven leidden. Maar voor onze buschauffeur was dat blijkbaar geen enkel probleem. En een klein halfuurtje later stonden we al bij “onze” rendieren.

We krijgen van de plaatselijke gids een korte uitleg over hoe het allemaal in zijn werk zal gaan, maar in de praktijk komt het er op neer dat je gewoon moet rekenen op de goodwill van het rendier dat je slee voorttrekt. En rem valt er nergens te bespeuren, ze gaan er hier van uit dat het rendier stopt als de slee voor hem (of haar) stopt, da’s alvast een bemoedigende gedachte 🙂
We stappen per twee in onze slee (dat rijmt ook nog lekker) en het startsein wordt gegeven voor een korte tocht van bijna 3 kilometer door de bossen en vlaktes.

Het grootste gedeelte van de tocht verloopt aan een gezapig tempo zodat je rustig kan genieten van de omgeving. Maar af en toe wordt er een klein spurtje uitgeperst waarbij het rendier dat je slee voorttrekt zich eens helemaal kan laten gaan. De sneeuw vliegt ons dan om de oren, nu ja we hopen dat het sneeuw was want zo’n rendier stopt net zoals een husky niet om zijn behoefte te doen maar laat alles de vrije loop. Als je dan ook nog weet dat de “uitlaat” van zo’n rendier ongeveer even hoog staat als de hoofden van de passagiers van de slee, dan hoeven we er geen tekening meer bij te maken zeker ?
Gelukkig voor ons hebben we de rit zonder sproeten kunnen afmaken.

Als we terug bij ons vertrekpunt zijn aangekomen, staat Jenny al op ons te wachten. Zij gaat ons inwijden in de kultuur van de Sami, de oorspronkelijke inwoners van Lapland. Zeg nooit Lap tegen een Sami, want dat is blijkbaar een belediging voor die mensen.
Sami zijn te vergelijken met wat Aboriginals voor Australië zijn en Indianen voor Amerika, de oorspronkelijke inwoners van deze streken. Heden ten dage zijn er nog zo’n 20.000 “echte” Sami. Dat komt doordat er vroeger alles aan gedaan werd om deze mensen tot Finnen te hervormen. Gelukkig heeft men ondertussen ingezien dat dat alles niet zo netjes was en is het respect voor Sami teruggekeerd.
We krijgen eerst een powerpoint presentatie te zien over de rendieren en alles wat daar bij hoort.
Hier komen we zeer interessante zaken te weten over het kweken van deze dieren. Je zal in heel finland nergens wilde rendieren vinden, het zijn allemaal gekweekte dieren, zoals wij bij ons koeien kweken.
Rendieren mogen trouwens alleen maar in Lapland gehouden worden, en er wordt met quota gewerkt.
Er zouden zo’n 200.000 Rudolfs en zijn soortgenoten rondlopen in Lapland. Daarvan verwijnen er elk jaar zo’n 100.000 stuks richting uw bord (als u het lust), maar er komen er ook elk jaar 100.000 nieuwe bij. Maar het allerinteressantste weetje had te maken met het castreren van de mannelijke rendieren.
Sinds Finland toegetreden is tot de EU gebeurt dat met een speciale tang. Maar de periode daarvoor gebeurde het zeer ambachtelijk… met de tanden van de rendierboer….

In de schuur waarin de presentatie gegeven wordt hangen talloze zaken die allemaal met het leven van de rendierhouders te maken hebben. Die zijn allemaal afkomstig van de laatste echte bewoonster van deze boerderij die nadien een museum geworden is. Bij sommige van die zaken frons je dan wel het voorhoofd. Zo mochten we een paar super-warme pelsen handschoenen aanproberen. Die bleken gemaakt te zijn van … de hond des huizes… weliswaar NA zijn natuurlijke dood.
Maar de Finnen en vooral de Sami zijn van het principe dat je niks mag weggooien en dat alles wel ergens kan voor gebruikt worden….
Na de presentatie trekken we naar het oude woonhuis, dat er al een dikke 250 jaar staat, maar nog in vrij originele staat is gebleven. Het werd trouwens gebouwd door (u raad het nooit) Nederlanders die naar hier gemigreerd zijn.

Ook hier kregen we een zeer boeiende uitleg van Jenny. Zo leerden we dat Finnen in tegenstelling tot wat je zou denken zeer gastvrij zijn en dat ze er geen probleem van maken om reizigers opvang voor een nacht te bezorgen. Als je ziet dat er een omgekeerde bezem voor de deur staat, dan moet je echter geen moeite doen, want dan zijn de bewoners niet thuis…
En als je je afvraagt waarom de traditionele Sami kledij blauw is, dat is de schuld van de Engelsen, want die leverden op een bepaald moment alleen nog maar blauw linnen aan de Finnen.
Vervolgens trekken we weer naar buiten, en maken een kort tochtje door het bos, waar in het midden een grote hut staat, waar het houtvuur al gezellig aan het branden is. Hier krijgen we onze middaglunch, een heerlijke portie rendiersoep ! Ook lekkere koffie (wist je trouwens dat Finnen de grootste koffie drinkers ter wereld zijn ? ) en koekjes mogen niet ontbreken.

We leren hier ook dat Finnen heel er op hun privé gesteld zijn, ze zijn niet onvriendelijk, maar hebben niet graag dat iemand zich ongevraagd in hun leefwereld mengt. Dat gaat ver, zo is het volstrekt normaal dat wanneer twee kennissen elkaar tegenkomen op straat, dat ze elk de andere richting uitkijken, omdat ze elkaars privé willen respecteren. En toch zijn ze er voor elkaar als ze hulp nodig hebben. En voor wie het nog niet moest weten, sauna is een Finse uitvinding. Er zijn ongeveer 5.5 miljoen Finnen en 3.5 miljoen sauna’s in Finland. Bijna elk gezin heeft zijn eigen sauna hier, het is hier een deel van volkskultuur. Zelfs bijna alle luchthavens hier hebben een sauna voor de passagiers die er op hun vliegtuig moeten wachten.
En als afsluiter van onze excursie brengen we ook nog een bezoek aan een ijshotel dat hier vlakbij staat.