Selecteer een pagina
Serfaus 2004 – Dag 7 : Naar Ladis

Serfaus 2004 – Dag 7 : Naar Ladis

Vandaag is het onze laatste dag in Serfaus. We besluiten om deze keer Ladis eens te gaan verkennen. Want van dat kleine dorpje hebben we nog niet veel gezien. We rijden met de shuttlebus van Serfaus naar Fiss, en gaan van daaruit te voet naar Ladis.

Ladis is het kleinste en minst toeristische van de drie dorpjes die hier op het plateau liggen. Maar het is daarom niet minder het bezoeken waard. Reeds van beneden in het dal zie je Burg Laudeck staan. Deze burcht beheerst het uitzicht van Ladis.

Ladis heeft ook veel huizen met prachtige muurschilderingen. Daar zitten echte kunstwerken tussen.

Burg Laudeck ligt midden in het dorp, aan een klein meertje.

We keren vanuit Ladis terug naar Fiss met de Sonnenbahn, dat is een kabelbaan die Fiss met Ladis verbindt, dwars door de alpenweides.

Als we terug in Serfaus zijn, besluiten we om ook nog naar boven op de Lazid te gaan met de Komperdellbahn. We hebben nu eenmaal een kaartje waarmee we alle kabelbanen van Serfaus, Fiss en Ladis onbeperkt mogen gebruiken. Dan zullen we er ook maar van profiteren.

We drinken voor de laatste keer nog iets in het restaurant, en dan is het tijd om onze koffers te gaan pakken.
Morgen moeten we weer naar huis. Maar ons besluit staat nu al vast : volgend jaar komen we terug naar Serfaus !

Serfaus 2004 – Dag 6 : Van de Komperdell naar Fiss

Serfaus 2004 – Dag 6 : Van de Komperdell naar Fiss

Na onze “rustdag” van gisteren is het terug tijd om onze wandelstokken te nemen en weer een wandeling te gaan doen.
Deze keer gaan we van de Komperdell naar Fiss wandelen. Terwijl we met de Komperdell-bahn naar omhoog gaan stijgen de wolken uit dal met ons mee omhoog.

Als we aan het Kölnerhaus aankomen zijn de wolken al bijna helemaal verdwenen. Het wordt vandaag weer zo’n dag zoals je die in de reisbrochures ziet.

Het eerste deel van onze wandeling loopt naast een zacht kabbelend bergbeekje. De bloemen in de alpenweides staan ook allemaal in de bloei. Dat levert prachtige beelden op.

We wandelen in de richting van de Beutelkopf, om zo verder te gaan tot in Fiss. Dat dorpje hadden we tot nu toe nog niet echt verkend. Maar daar gaan we vandaag een mouw aan passen.

En daarmee zit onze wandeling van vandaag er ook weeral op. Morgen gaan we nog één keer wandelen, en dan zit ons verblijf in het mooie Serfaus er weer op.

Serfaus 2004 – Dag 5 : Naar Landeck

Serfaus 2004 – Dag 5 : Naar Landeck

Na onze straffe prestatie van gisteren gaan we het vandaag heel wat rustiger aan doen. We nemen de bus naar Landeck.
De bus stopt vlak voor de deur van het hotel, dus waarom zouden we de auto nemen als we ons kunnen laten rijden ?

Landeck is de laatste westelijke stad van Tirol als je vanuit het oosten richting Vorarlberg rijdt.
Het stadje ligt op de plaats waar de rivier de Sanna en de Inn samenvloeien. Echt veel bezienswaardigheden zijn er in Landeck niet. Er is burg Landeck, maar die was vandaag gesloten. Maar we laten het niet aan ons hart komen, er valt altijd wel iets te zien en te fotograferen.

Nadat we een tijdje in Landeck rondgelopen hebben zoeken we een terrasje op om onze middag te nuttigen.
We zitten hier vlakt aan het spoorwegviaduct van de Arlbergbahn, iets wat voor treinliefhebbers zoals wij ook mooi meegenomen is.

Na onze lunch rijden we met de bus terug naar Serfaus. We maken gaan op zoek naar een mogelijkheid om op het internet te geraken. Want dat lukt hier nog niet overal. Maar in de Hazenstal hebben ze een internet-pc. Nu nog leren typen op een toetsenbord met Oostenrijkse indeling en we kunnen het thuisfront van onze belevenissen op de hoogte houden.
Er stond zelfs een chat-programma op de pc, maar dat was in één of andere scandinavische taal, dan toch nog liever in het Duits….

De tijd vliegt hier snel voorbij in de Hazenstal. Als we terug buiten komen is het al donker aan het worden. Hoog tijd om ons bed gaan op te zoeken !

Serfaus 2004 – Dag 4 : Naar de Oberer Sattelkopf

Serfaus 2004 – Dag 4 : Naar de Oberer Sattelkopf

Vandaag gaan we weer een wandeling in de omgeving doen. Net zoals eergisteren trekken we weer naar Fiss om met de Schönjochbahn naar boven te zweven.  Deze keer gaan we voor de top. Het is te zeggen, we gaan naar de Oberer Sattelkopf, één van de toppen die zich tussen Fiss en Serfaus bevinden.

Als we boven aankomen is het nog bewolkt. Maar we weten uit ervaring dat het weer hier in de bergen heel snel kan omslaan.
Het kan hier in no time van blauwe hemel helemaal omslaan naar zwaar bewolkt met regen. Dat is dan ook de reden waarom je voor bergwandelingen altijd voldoende kledij dient bij te hebben.
Een klein half uurtje later is het al zo ver. De wolken hebben plaats geruimd voor een blauwe hemel.

Met zijn 2596 meter hoogte is de Oberer Sattelkopf zeker niet de hoogste top in de omgeving. Maar voor amateurs zoals wij is het al een uitdaging op zich. Vooral de laatste 280 hoogte meters vragen veel van onze fysiek.

Maar het uitzicht dat je hebt als je helemaal boven op zo’n top staat, dat maat alles goed.
Ook het gevoel dat je zelf een top “bedwongen” hebt, dat is onbetaalbaar.

Nadat we onze namen in het Gipfelbuch geschreven hebben, is het tijd om terug af te dalen.
Dat afdalen is trouwens naar ons gevoel nog veel lastiger dan het stijgen.

Er vliegt hier trouwens voortdurend een helicopter heen en weer die een grote emmer met beton meedraagt.
Een beetje lager zijn er bouwwerken aan de gang, en omdat je in de bergen niet zomaar met de betonmixer tot aan de werf kan rijden, gebruiken ze daar hier een helicopter voor.

Vanaf de Obere Sattelkopf dalen we af naar de Mitteler Sattelkopf, en vandaar verder naar de Beutelkopf, dat is al 800 meter afdaken, en dan zijn we nog niet in Serfaus.

Langzaam maar zeker begint Serfaus dichterbij te komen. Maar zoals dat hier vaak in de bergen gaat, bedriegt de afstand dikwijls. Er moet nog flink gestapt worden voordat we terug beneden in het dorp aankomen.
Dan hebben we 1100 hoogtemeters gedaald, da’s meteen ons record tot nu toe !

Serfaus 2004 – Dag 3 : De Silvretta stausee

Serfaus 2004 – Dag 3 : De Silvretta stausee

Bij het opstaan voelen we maar al te goed dat we gisteren heel veel naar beneden gestapt zijn. We weten nu waar elke spier van ons onderlichaam zit. Maar we laten het niet aan ons hart komen, na het ontbijt vertrekken we naar de Silvretta-stausee.

De Silvretta Stausee ligt op de Bielerhöhe  op de grens tussen Tirol en Vorarlberg. Het stuwmeer, dat aangelegd werd tussen 1938 en 1951, heeft een inhoud van bijna 40 miljoen kubieke meter.  Om er te geraken moet je er via een tolweg naar toe rijden. Na de nodige haarspeldbochten komen we aan op een hoogte van 2030 meter, van waar we een mooi zicht over de vallei en het stuwmeer hebben.

Desondanks het feit dat onze spieren nog pijn doen van gisteren, gaan we toch proberen om een rondwandeling rond het stuwmeer te doen. Het belooft vandaag ook weer een stralende dag te worden. Gelukkig komen we onderweg wel een paar watervalletjes tegen die voor de nodige verfrissing zorgen.

 

Na zo’n 3 kilometer stappen komen we aan het keerpunt van de rondwandeling. Tijd om onze boterhammen op te eten, een paar foto’s te nemen, en we kunnen terug langs de andere kant van het meer in de richting van onze auto.

Onderweg passeren we ook nog een mooie waterval. Daar is die van Coo, bij ons in België niks tegen in vergelijking.

Wanneer we terug op de parking aankomen staat deze al goed vol. De Silvretta-Stausee is een geliefkoosd doel voor uitstapjes. Ook voor bezitters van old-timers blijkbaar, want er staat hier een hele verzameling op de parking.

Ook in de lucht valt er iets te beleven. Boven ons hoofd vliegt een paraglider heen en weer. Hopelijk voor hem (of haar) komt hij/zij niet in het meer terecht.

Het wordt zo langzamerhand tijd om terug naar Serfaus te rijden, we willen ons avondmaal niet missen natuurlijk.
Onderweg naar beneden is het oppassen geblazen, want af en toe duikt er wel eens koe op achter een bocht.

Ter hoogte van Tobadill houden we ook nog even halt voor een foto van de Trisannabrug.
Deze brug ligt op de Arlberg-spoorweg tussen Landeck en Bregenz en is een waar kunstwerk.
Ze is 230 meter lang en hangt zo’n 87 meter hoog boven het dal.

Tijdens de laatste kilometers richting Serfaus gaat het fout. Plots heeft onze auto bijna geen motor-vermogen meer.
Er zit niks anders op dan te stoppen en de pechdienst te bellen. Gelukkig voor ons is onze auto nog in garantie en moeten we niks betalen om naar boven getakeld te worden. Boven aangekomen blijkt hij ineens weer normaal te functioneren. We besluiten om het risico maar te nemen en er thuis in België mee naar de garage te rijden.

Terwijl we op de pechdienst aan het wachten waren kon Carine zich ook nuttig bezig houden met een maken van foto’s van de bloemetjes aan de wegkant. Zo kan je van elke situatie altijd iets positiefs maken.